Ocena brak

Salamandra czarna

Autor /Bill Dodano /12.01.2012

Rodzina saiamandro-wate (Salamandridae)

Wygląd: jednolicie czarno, opalizująco ubarwiona salamandra; boki ciała pokryte rzędem wyraźnych brodawek, rozdzielonych od siebie charakterystycznymi poprzecznymi przewężeniami. Skóra w innych miejscach gtadka, głowa z wyraźnie zaznaczonymi gruczołami przyusznymi (parotydami). Kończyny stosunkowo silne, przednie z 4, tylne z 5 krótkimi palcami. Ruchy ma powolne, podczas biegu lekko bocznie wygina ciało i unosi je nieznacznie nad powierzchnię gruntu. Obok czarno ubarwionych osobników trafiają się, rzadko, okazy ciemnobrunatne. Młode salamandry przypominają wyglądem osobniki dorosłe. Całkowita długość ciała wynosi do 16 cm, zwykle jednak 10-13 cm. Samce są smuklej-sze od samic.

Występowanie: ograniczone do obszaru alpejskiego i sąsiadujących łańcuchów górskich w zachodniej Jugosławii i Albanii. Na zachodzie zasięg dochodzi do francuskiej Jury. Centrum rozprzestrzenienia znajduje się w szwajcarskich, austriackich, bawarskich oraz w niektórych włoskich rejonach Alp.

Środowisko: salamandra czarna bywa wprawdzie miejscami spotykana już na wysokości 400 m n.p.m., jednak właściwa dla tego gatunku strefa jest położona na wysokości 800-3000 m n.p.m. Najczęściej znajduje się ją na wysokościach od 800 do 2000 m n.p.m. Decydującą rolę gra tutaj klimat stanowiska. Na zimnych stokach północnych salamandra czarna występuje znacznie niżej niż na silnie nasłonecznionych stokach południowych. Pionowy zasięg jej występowania sięga ponad górną granicę lasu do strefy hal i rumowisk skalnych. W zasadzie nie pokrywa się z obszarem występowania większej i silniejszej salamandry plamistej. Szuka najchętniej kryjówek w wilgotnych, zacienionych miejscach, takich jak pokryte ziołoroślami i kamieniami murawy czy silnie zarośnięte wąwozy. Zasiedla również kamieniste zbocza, o ile mają dostateczną pokrywę roślinną i luźne, pełne kryjówek podłoże.

Tryb życia: szczyt ruchliwości salamandry czarnej przypada przeważnie nocą, jednakże w czasie deszczowej pogody lub wiosną podczas okresu godowego są często aktywne także w ciągu dnia, nierzadko pojawiając się w dużej liczbie osobników. Pod koniec września i w październiku salamandry ciągną do kryjówek zimowych, które opuszczają na przełomie marca i kwietnia, a często nawet później. Na zimowe kryjówki wykorzystują naturalne zagłębienia w ziemi, nory gryzoni i głębokie szczeliny skalne. Często wciskają się pod powalone grube pnie drzew.

Rozród: w szczytowym momencie zbliżenia płciowego samiec wciska się pod samicę i przytrzymuje ją mocno przednimi nogami. Nosi ją przez jakiś czas na grzbiecie. Potem pobudzony zachowaniem partnerki składa na ziemi spermatofor (bez rozluźnienia uchwytu), który przyczepia się do kloaki samicy i jest przez nią podniesiony. Salamandra czarna zasługuje na uwagę z tego powodu, że rodzi młode już przeobrażone, z pominięciem stadium larwy rozwijającej się w wodzie. Ta forma rozmnażania jest bezpośrednio związana z surowymi warunkami panującymi w jej środowisku życia. W każdym jajowodzie rozwija się zwykle jeden zarodek. Długość trwania ciąży zależy od położenia stanowiska nad poziomem morza i może wynosić 2 lub 3 lata. Młode w chwili narodzin mierzą 4 cm długości i przypominają osobniki dorosłe. Prowadzą od razu samodzielny tryb życia.

Pokarm: salamandra czarna poluje na chrząszcze, ślimaki nagie i skąposzczety oraz na inne drobne bezkręgowce. Wskutek niskiej temperatury otoczenia, a zatem również ciała, jej przemiana materii jest wolniejsza, więc może obyć się długo bez pobierania pokarmu. Salamandrze czarnej nie grożą godni wzmianki wrogowie naturalni.

Podobne prace

Do góry