Ocena brak

SADOWSKA Maria, z Brzezinów, pseud. Zbigniew

Autor /nata77a Dodano /22.03.2012

SADOWSKA Maria, z Brzezinów, pseud. Zbigniew, ur. ok. 1835 na Białorusi, zm. ok. 1892 we Francji, prozaiczka. WI. pięćdziesiątych związana była z wil. środowiskiem lit. (W. Syrokomla poświęcił jej wiersz); debiutowała 1853, rozgłos zdobyła opowiadaniem fantast.-filoz. Podróż naokoło świata (Pismo zbiorowe wileńskie 1859). Przed 1867 osiadła z rodziną w Paryżu, skąd przysyłała do prasy warsz. (gł. „Gazety Pol." i „Przeglądu Tyg.") korespondencje oraz powieści. Głęboko nieszczęśliwa w pożyciu z mężem (porzucił ją z dziećmi 1880), przeżyła 1876 krótkotrwały, burzliwy romans z C. Norwidem (aluzje w utworze S. Między niebem a ziemią 1877). Powieści S., pisane dla zarobku, nie odbiegają od szablonu (ogłoszenie Stryja Innocentego 1879 wywołało fraszkę Norwida Przepis na powieść warszawską); natomiast jej „humoreski", przeniknięte gorzką ironią (zbiorek Pamiętniki muchy 1861, Historia kamienia przy drodze 1866 i in.; większość w Pismach t. 1-2 1875-76), odznaczają się oryginalnością myśli i ujęcia, niezwykłą wyobraźnią i walorami stylu. Niepowodzenia osobiste, które wpędziły S. w nałogowy alkoholizm, a nast. w chorobę umysłową, nie pozwoliły rozwinąć się w pełni jej talentowi. Ogłoszone mylnie pod pseud. Zbigniew w „Przeglądzie Tyg." Dwie aureole przysądził 1949 J. W. Gomulicki właściwemu autorowi - Norwidowi.

P. CHMIELOWSKI Powieści Zbigniewa, „Bibl. Warsz." 1869 t. 4; J. W. GOMULICKI Ostatni romans Norwida,Stolica" 1967 nr 17; tenże, komentarz w Pismach wszystkich Norwida, zwł. w t. 10 (W. 1971), i Kalendarz biograficzny w t. 11 (1976).

Podobne prace

Do góry