Ocena brak

SACRUM

Autor /truchtacz Dodano /13.11.2012

 

SACRUM <nłc, <sacrum> = to, co święte, święty przedmiot, rzecz poświęcona; święta czynność) nm. Heilige vs^ Profanum.

1. W filozofii religii: to, co święte, świę­tość, sakralność — podstawowy w niej ter­min {das Heilige), wprowadzony przez R. K. L. Otta (1917) na oznaczenie tajemniczej, utożsamianej z boskością mocy, która łą­czy w sobie grozę {mysterium tremendum) i oczarowanie {mysterium fascinosum), a objawia się jako rzeczywistość całkowi­cie innego porządku niż rzeczywistość
naturalna.

  1. W znaczeniu obiektywnym — wyod­rębniony przedmiot objawiający coś świę­tego (np. święte drzewo), który staje się przez to czymś zupełnie irmym niż był, mimo że nadal należy do swego środowi­ska naturalnego, a nic zewnętrznego nie świadczy o jego „inności".

  2. W znaczeniu subiektywnym — swo­iste odczucie świętości, domagające się kontaktu z -^ numinosum.

Kategorię świętości jako rzeczy samej w sobie, apriorycznej i nieredukowalnej do sfery profanum, rozwinął M. Eliade, który w swych analizach sacrum, nazwa­nych „morfologią świętości", zaprezento­wał wieloaspektowe jego ujęcie zarówno w płaszczyźrue czasowej, jak i przestrzen­nej, przedstawiając dialektykę manifesto­wania się jego form.

2. soc. W szerszym znaczeniu, nie od­noszącym się tylko do kontekstu religii: to co czczone, szanowane, nienaruszalne; cha­rakter sacrum mogą zyskać różne obiekty, praktyki, miejsca, idee — zarówno religijne, jak i niereligijne.

Opozycja: sacrum - profanum występuje w koncepcji społeczeństwa F. Durkheima, gdzie charakter sakralny mają te rzeczy, których wyobrażenia zostały wytworzone przez społeczeństwo, w przeciwieństwie do rzeczy świeckich, których wyobrażenia opierają się na indywidualnym doświad­czeniu jednostek i nie mają takiego zna­czenia, jak wyobrażenia zbiorowe.

Do góry