Ocena brak

Ryzalit

Autor /Klemencja Dodano /06.11.2012

Występująca z lica elewacji część budynku,
tworząca z nim organiczną całość. R. mogą być jedno-,
częściej kilkuosiowe, przeważnie na rzucie czworokąta
(również półkola, trapezu itp.), na ogół równe
wysokości elewacji. Stosowanie r. jest charakterystyczne
przede wszystkim dla świeckiej (gł. pałacowej)
architektury nowoż. (renesans, manieryzm, barok
i klasycyzm).

Rozróżnia się r. środkowy -
akcentujący gł. oś elewacji, boczne - umieszczone
symetrycznie na obu jej skrajach, i narożne, występujące jednocześnie z lica na styku dwóch sąsiednich
elewacji. W pałacach w r. środk. fasady gł. umieszczone
bywa wejście do budynku, w r. fasady ogrodowej
- wyjście na taras lub do parku.

W układzie wewn.
uwidocznia się r. większą głębokością pomieszczeń;
r. pozorny, otrzymany przez zwiększenie grubości
muru, nie zmienia układu wewn. budynku. W pałacach
r. często odpowiadają pomieszczenia wewn. dwukondygnacjowe
o specjalnym charakterze użytkowym
(sale balowe, audiencjonalne, klatki schodowe, westybule,
kaplice itp.).

(niem. Risalit, z wł. risalto)

Podobne prace

Do góry