Ocena brak

RYMKIEWICZ ALEKSANDER

Autor /nata77a Dodano /22.03.2012

RYMKIEWICZ ALEKSANDER, ur. 13 IV 1913 w Wilnie, zm. 26 IX 1983 w Iławie, poeta. Studiując na USB (1932-37) związał się z grupą lit. —> Żagary, debiutował 1933 w „Niszy" (dod. lit. do wil. „Słowa"). Lata wojny spędził w Wilnie, po repatriacji (1945) osiadł w Warszawie. We wczesnej twórczości R. (poemat Tropiciel 1936, zbiór Potoki 1938), zdominowanej przez tonację katastroficznych przeczuć i surowego moralizmu, awangardowa swoboda wyobraźni (kontrastująca z klasy-cyzującą formą wiersza) i wizyjna deformacja świata rzeczywistego (zwł. symbolistycznie traktowanego pejzażu) splatają się z elementami fabularnymi o charakterze baśniowo-lirycznym. Późniejsze utwory, od tomu Z narodem(1947), gromadzącego dorobek z lat wojny, przez Warszawskie cegły (1951), Niezbrojnych zwycięzców (1952) do Krajobrazów i ludzi (1956), kształtuje w znacznej mierze wewn. dialog z postawą debiutu. Poeta sięga do stylizacji sielankowej, lud. form wiersza, gawędy, ballady, piosenki żołnierskiej, szuka związków z romant. tradycją niepodległościową .Treści patriot. i obywatelskie, sentyment do ludzi i krajobrazu Warmii i Mazur, poczucie więzi z naturą, pochwała duchowego i fizycznego heroizmu, humanist. niepokój o losy współcz. cywilizacji - to stałe płaszczyzny refleksyjne liryki R. ze zbiorów: Himalajskie namioty (1958), Faryzeusze i patroni (1962), Promień dla artysty (1965), Dziki powój (1968), Ślepi drwale (1971), Polskie drzewa (1972), Olsztyński wrzos (1973), Kufel warszawski (1976). Liczne utwory dla dzieci i młodzieży, słuchowiska radiowe, piosenki; przekłady poezji bułg., czes., słowac., węg. i ros. (m. in. Anioł śmierci M. Lermontowa), ponadto pieśni lud. różnych narodów. Nagroda lit. im. W. Pietrzaka (1960).

Wybór poezji, wstęp S. Lichański, W. 1970; Wybór poezji, W. 1974.

Podobne prace

Do góry