Ocena brak

Rycyk

Autor /Lech Dodano /26.01.2012

Wygląd: Długonogi ptak z długim dziobem, znacznie mniejszy od kulika wielkiego; długość ciała ok. 40 cm. W szacie godowej szyja i przód piersi rdzawoczerwo-ny, brzuch z ciemnymi, poprzecznymi pręgami. W szacie młodocianej i zimowej niepozornie szarobrązowy z jaśniejszym spodem. We wszystkich szatach w locie widoczny biały pas na skrzydłach i biały ogon z szerokim, czarnym pasem na końcu. Rycyk chodzi powoli wysoko podnosząc nogi. Często podczas pilnowania piskląt w okresie lęgowym siedzi na słupku ogrodzeniowym. Chętnie się odzywa. Zawołanie godowe samca to monotonne, wielokrotnie powtarzające się jodłowanie. W pobliżu gniazda krzyczy przenikliwie „gretta", przez co na Wfyspach Wschodniofryzyjskich nadano mu nazwę „greta".

Środowisko: Rycyk przebywa na rozległych terenach łąk niezbyt intensywnie wykorzystywanych. Potrzebuje też płytkiej wody z ławicami piaskowymi lub mulistymi, na których nocuje. Na skutek zmian w naturalnym środowisku zniknął z wielu dotychczasowych stanowisk lęgowych, jednak w wielu okolicach liczba tych ptaków powiększyła się, tak że miejscami jest ptakiem częstym. Szacuje się, że w Europie jest ok. 0,5 min rycyków; najczęściej występują w północnej części Holandii. W Polsce miejscami jest dość liczny, zwłaszcza w bagnistych dolinach rzek środkowej części kraju. Ptak wędrowny; nieliczne rycyki zimują na wybrzeżach zachodniej Europy. Większość przelatuje Saharę i zimę spędza nad zakolem rzeki Niger i nad jeziorem Czad, gdzie są mocno prześladowane na uprawnych polach ryżowych. Pojedyncze rycyki dolatują aż do Afryki Południowej. Wiele młodych ptaków spędza swoje drugie lato w strefie tropikalnej.

Lęgi: W kwietniu samce tokują nad terenem lęgowym lotami pikującymi i innymi popisami akrobatycznymi w powietrzu. Po lądowaniu pozostają przez kilka sekund z podniesionymi skrzydłami pokazując ich białe spody. Przed kopulacją można jeszcze zobaczyć toki na ziemi, w czasie których samiec prezentuje samicy czarno-biały ogon.

Gniazdo buduje samiec: dołek w wystającej z wody kępie trawy lub turzycy wykłada suchymi liśćmi. Wysiadują oboje rodzice; lęgi w drugiej połowie kwietnia i w maju; w zniesieniu 4 jaja długości 55 mm, wysiadywane przez ok. 24 dni, wodzenie piskląt 26-30 dni. Gdy w czasie wysiadywania trawa urośnie, ptaki ściągają ją nad gniazdem tworząc daszek. Wiele zniesień ulega zniszczeniu: zjadają je mewy pospolite, rozdeptuje bydło, plądrują wrony. Tam, gdzie rycyki gnieżdżą się po sąsiedzku z czajkami i krwawodziobami, wszystkie ptaki razem bronią lęgowisk i odpędzają wrony. Wiele gniazd pada też ofiarą maszyn rolniczych. Oboje rodzice wychowują młode; pisklęta same zbierają pożywienie ze źdźbeł traw, a gdy po 4 tygodniach potrafią już latać, zaczynają dziobać w ziemi. Niedługo potem rodzina rozpada się. Po okresie lęgowym ptaki odlatują na watty lub laguny.

Pożywienie: Rycyki wydłubują pożywienie z miękkiej, bagnistej ziemi i z mułu. Najłatwiej znajdują pokarm w płytkiej wodzie: brodzą w niej aż po brzuch. Żerując zanurzają głowę i szyję w wodzie do 16 cm głębokości. Czubek dzioba jest ruchomy i ptak może nim złapać i wyciągnąć zdobycz, nie otwierając całego dzioba. Jeżeli jest zabrudzona szlamem, ptak płucze ją w wodzie. Zjada przede wszystkim dżdżownice, larwy owadów i inne bezkręgowce.

Podobne prace

Do góry