Ocena brak

Rybitwa czubata

Autor /Natan Dodano /26.01.2012

Wygląd: Większa od rybitwy krótkodziobej, do której jest bardzo podobna. Długość ciała 41 cm, rozpiętość skrzydeł 110 cm. Na karku rozczochrany czub z piór, dziób dtugi i wąski, czarny z białym czubkiem (rybitwa krótkodzioba ma dziób krótszy, mniej spiczasty i cały czarny). W szacie młodocianej dziób rybitw czubatych jest jednolicie ciemny, ale może już mieć mały, jasny czubek. W locie lybitwy te wydają się prawie białe.

Środowisko: Rybitwy czubate zamieszkują wszystkie kontynenty i różne strefy klimatyczne: od obszarów równikowych po okolice z zimnym klimatem (np. w Szwecji), ale ich rozmieszczenie jest wyspowe, podobnie jak innych rybitw. Duże kolonie mieszczą się w Holandii, gdzie gnieździ się 30-40 tys. par. Podobno w połowie XIX wieku gnieździły się na niemieckich wybrzeżach Morza Północnego setki tysięcy tych ptaków. Na przełomie wieków wybieranie jaj zapewniało jeszcze stały dochód: jaja rybitw czubatych sprzedawano po tej samej cenie co jaja kurze. W latach siedemdziesiątych na niemieckich wybrzeżach gnieździło się jeszcze 6-7 tys. par w wielu koloniach, już w mniej dostępnych miejscach.

Rybitwy czubate wybierają bogate w ryby wybrzeża morskie z czystą, płytką wodą i ubogimi w roślinność wyspami i piaszczystymi ławicami. Populacje środkowoeuropejskie są wędrowne; swoje tereny lęgowe opuszczają pod koniec sierpnia i zimę spędzają na tropikalnych lub subtropiklanych wybrzeżach morskich, W końcu kwietnia pojawiają się ponownie na terenach lęgowych na wybrzeżach środkowej i północnej Europy. Nierzadko kolonie z roku na rok są przenoszone w inne miejsca. W Polsce gnieździ się jedynie ok. 300 par tych ptaków, głównie w ujściu Wisły.

Lęgi: W koloniach lęgowych rybitw czubatych gniazda leżą tak blisko siebie, że wysiadujące ptaki dotykają się czubkami ogonów. Jeżeli jakiś intruz wtargnie do kolonii, z gniazda podrywają się wszystkie ptaki jednocześnie i otaczają go gęstą chmurą zawadzając o siebie skrzydłami. Krzyczą przeraźliwie głośno zagłuszając zarówno szum fal, jak i ludzki głos; na koniec na intruza spada deszcz ptasich odchodów. Nawet duże, drapieżne mewy boją się wkraczać do tego piekła - na tym polega korzyść lęgów w ogromnych, ciasno skupionych koloniach.

Pod ochroną dużych stad gnieżdżą się zwykle także inne rybitwy i ptaki morskie: na przykład w koloniach nad Morzem Kaspijskim lęgną się wspólnie rybitwy rzeczne, białoczelne oraz mewy cien-kodziobe. Duże kolonie mają także i wady, te mianowicie, że dla tak wielu ptaków nie zawsze starcza pożywienia w najbliższym otoczeniu. Dlatego takie kolonie mogą powstawać w niewielu szczególnie korzystnych miejscach. Kolonie lęgowe rybitw czubatych znajdują się przeważnie między wydmami, na plażach pokrytych izadką roślinnością plażową lub na piaszczystych ławicach tuż nad linią przypływu i dlatego zagrożonych nagłym nadejściem dużej fali.

Okres lęgowy w Europie Środkowej pod koniec maja i w czerwcu, wysiadywanie 22-23 dni. Wzniesieniu 2, rzadziej 1 lub 3 jaja, wysiadywane przez rodziców od złożenia pierwszego. Pisklęta pozostają w gnieździe przez 2 dni. Potem spacerują w pobliżu tworząc z innymi pisklętami „przedszkola" i robią wycieczki oddalając się znacznie od gniazd. Stanowią wtedy swoistą, wędrującą kolonię. Rodzice rozpoznają w tej ruchliwej gromadce swoje młode po wyglądzie oraz po głosie i tylko im przynoszą w dziobie ryby, które łowią w okolicy. Po 35 dniach młode zaczynają latać, ale także potem jakiś czas jeszcze są karmione.

Pożywienie: Rybitwy czubate łowią z lotu pikującego; rzucają się we wzburzone przy skatach morze i niejednokrotnie zanurzają się całkowicie. Główne ich pożywienie stanowią małe ryby. Dodatkowo jedzą skorupiaki, ślimaki, robaki oraz zdobyte na lądzie szarańczaki i chrząszcze. Podobno plądrują gniazda małych ptaków.

Podobne prace

Do góry