Ocena brak

Rybitwa białoskrzydła

Autor /Natan Dodano /26.01.2012

Wygląd: Długość ciała 24 cm. W szacie godowej przód czarny jak sadza, tył biały (ogon, kuper i dolne brzegi skrzydeł). Dziób i nogi w szacie godowej czerwone. W szacie spoczynkowej kark czarny, grzbiet srebrnoszary, spód skrzydeł biały, podobnie jak u rybitwy czarnej, brak ciemnych plam z boku piersi. Lot miękki, kołyszący i niezmordowany. Latają zwykle nisko nad wodą. Siedzą w pozycji poziomej z wciągniętą głową, końce długich skrzydeł skrzyżowane, skierowane nieco ku górze. Chodzą z trudem i nigdy daleko. Pizy słonecznej pogodzie bezustannie latają, w czasie deszczu siedzą bezczynnie na swoich ulubionych miejscach.  

Środowisko: Teren lęgowy rozpościera się od Europy Wschodniej aż po Azję Centralną i po pewnej przerwie zaczyna się znowu w Azji Wschodniej. Przed 50 laty ptaki te występowały licznie w Grecji i gnieździły się także w Europie Środkowej. Pojawiają się nagle na jakimś terenie i równie nagle znikają. W Europie straciły wiele miejsc lęgowych na skutek melioracji gruntów; ich liczba stale tu maleje. W Polsce gnieździ się bardzo nielicznie (300-600 par) - głównie nad Biebrzą. W zimie rybitwy białoskrzydłe koczują w tropikach całego Starego Świata i zatrzymują się nad wodami śródlądowymi. Gnieżdżą się na rozległych, płyciejących i mulistych jeziorach słodkowodnych.

Lęgi: Od pierwszej połowy maja do końca sierpnia. W czasie toków samiec przekazuje samicy małą rybkę lub inny „prezent". Gniazdo to stosik zbudowany z różnych części roślin wyłowionych z wody w locie i w czasie wysiadywania stale ulepszany. Przeważnie jest stale mokre, gdyż leży w wodzie na naniesionych przez fale roślinach lub na małych, podsiąk-niętych kożuchach.

Często gnieździ się w małych grupach; gniazda leżą blisko siebie. Wysiadują oboje rodzice i w ciągu dnia zmieniają się co pół godziny. W nocy jeden z partnerów śpi na jajach w gnieździe, drugi w pobliżu.

Okres lęgowy w maju i czerwcu; w zniesieniu zwykle 3 jaja długości 33 mm, wysiadywanych przez 20-23 dni. Wiele lęgów gninie z powodu podniesienia się poziomu wody. Jeżeli gniazdo zmyje woda po wykluciu się młodych, rodzice budują zastępcze gniazdo dla rozproszonych piskląt. W czasie karmienia niosą do gniazda każdą zdobycz - zwykle owady - i w locie przekazują ją młodym. Pizy dobrej pogodzie rodzice karmią pisklęta bez przerwy. Jeśli zbliży się wrona lub błotniak stawowy, wszystkie ptaki z kolonii okrążają wroga z głośnym krzykiem. W małych koloniach ta obrona jest bezskuteczna. Zaatakowane dorosłe ptaki ratują się wzlatując bardzo wysoko. Młode zaczynają latać po 4 tygodniach, ale jeszcze długi czas muszą być karmione przez rodziców, nim nauczą się same zdobywać dostateczną ilość pokarmu.

Pożywienie: Szukając pożywienia latają tuż nad wodą lub mokradłami i w locie zbierają owady z traw, z ziemi lub z wody. Potrafią tak zręcznie zniżyć się nad wodą, że zanurzają jedynie dziób, ale mogą też z impetem rzucić się rozpryskując ją i częściowo zanurkować: w ten sposób chwytają małe ryby (np. cier-niki), kijanki i młode żaby. W czasie przelotu i na zimowiskach polują także daleko od wody, jeżeli mogą tam znaleźć dość owadów. Mogą żywić się prawie wyłącznie szarańczą, jeżeli natrafią na duże stada tych owadów.

Podobne prace

Do góry