Ocena brak

Ruchomość krtani

Autor /abibigail Dodano /11.01.2012

Pomimo powyższych czynników, które starają się umocować krtań w jej położeniu, wykonuje ona stosunkowo znaczne i wielostronne ruchy. Mięśnie, które z zewnątrz dochodzą do krtani ułożone są w ten sposób, że mogą poruszać krtań ku górze, ku dołowi, do przodu i do tyłu, natomiast nie mogą jej przesuwać bocznie. Ruchy boczne mogą być wykonywane tylko biernie, bez udziału mięśni; tak np. obejmując palcami krtań (chrząstkę tarczowatą) możemy ją przesuwać bocznie; słyszymy wtenczas szmer trzeszczący, który powstaje przez ocieranie się brzegów tylnych chrząstki tarczowa tej o guzki przednie wyrostków poprzecznych kręgów. Układ mięśni prostych szyi  porusza krtań ku górze, ku dołowi lub do przodu, ponieważ niektóre 7 nich przyczepiają się bezpośrednio do cłirząstki tarczowatej krtani, inne do kości gnykowej i pośrednio wywołują ruchy krtani. Największy zakres ruchów ku górze wynosi 2—3 cm. Są to ruchy, które krtań wykonuje podczas łykania, mowy czy śpiewu. Krtań przyjmuje wysokie położenie wytwarzając wysokie dźwięki, opuszczone — wytwarzając dźwięki niskie. Podczas oddychania krtań porusza się tylko bardzo nieznacznie; podczas silnego wdechu nieco się opuszcza; przy następującym głębokim wydechu nieco się unosi. Ruchy ku tyłowi wykonują włókna zwieracza dolnego gardła, które przyczepiają się do chrząstki tarczowatej i pierścieniowa tej; zakres tych ruchów jest niewielki, wynosi najwyżej parę milimetrów, jednak mają one pewne znaczenie podczas mowy. Poza tym krtań silnie się przesuwa w zależności od ruchów głowy i kręgosłupa szyjnego. Przy silnie do przodu pochylonej głowie krtań położona jest tylko nieznacznie powyżej górnego brzegu rękojeści mostka, przy głowie silnie przechylonej ku tyłowi unosi się znacznie ku górze.

Podobne prace

Do góry