Ocena brak

RUCH KRUCJATOWY W ŚREDNIOWIECZU - NAPÓR ZJEDNOCZONEGO ŚWIATA ISLAMU NA KRÓLESTWO JEROZOLIMSKIE

Autor /Irwin Dodano /04.05.2012

 

Niepowodzenie drugiej krucjaty (1147 — 1149) wywołało w Europie wrogie nastroje wobec jej organizatorów tzn. Papiestwa i cystersów oraz ogólne zniechęcenie do podobnych imprez. Równocześnie na Wschodzie feudałowie jerozolimscy doszli do przekonania, że powinni szukać oparcia raczej w pobliskim Bizancjum, przede wszystkim jednak — liczyć na własne siły.

A tymczasem akcja unifikacji sił tureckich posuwała się naprzód. Syn Zengiego, Nur ad-Din, podporządkował sobie z kolei emirat Damaszku, stając się dzięki temu sąsiadem wschodnim wszystkich państewek łacińskich.

W tych warunkach coraz więcej zwolenników znajdował w Królestwie Jer ozoj.imskini pogląd, żeprzyszłość jego państwazależy odułożenia się stosunków z fatymidzkim Egiptem. Jeśli udałoby się kraj ten "związać sojuszem z Królestwem Jerozolimskim, przyszłość władztwa łacińskiego na Bliskim Wschodzie byłaby zapewniona.

Natomiast ewentualność współdziałania Egiptu z Seldżukami Mossulu i Syrii równałaby się katastrofie państewek chrześcijańskich. Toteż polityka królów jerozolimskich, prowadzona zarówno samodzielnie, jak w oparciu o Bizancjum, szła w kierunku przekształcenia Egiptu w zaplecze łacińskiego Lewantu.

Osłabiony kalifat Fatymidów gotów był się z tym pogodzić, widział bowiem ze swej strony w łacinnikach gwarantów swojej niezawisłości, zagrożonej poważnie przez Seldżuków.

Układające się harmonijnie stosunki popsuła jednak fałszywa polityka feudałów jerozolimskich, którzy, ufni w.jswe siły zapragnęli zastąpić ,protektorat przez aneksję Egiptu. Ten nierozważny krok rzucił władców fatymidzkich w objęcia Seldżuków. Wezwany bowiem przez nich na pomoc Nur ad-Din wysłał nad Nil posiłki pod wodzą Szyrku (1169).

Usunęły one wprawdzie stamtąd wojska jerozolimskie, ale równocześnie pozbawiły władzy tamtejszego wezyra. Jego miejsce zajął Szyrku, a po jego rychłym zgonie — siostrzeniec zmarłego, Saladyn.

Ten ostatni nie ukrywał już swoich zaborczych zamiarów wobec Egiptu. Pozbawiwszy w r. 1171 kalifa fatymidzkiego piastowanej godności, stał się istotnym władcą tego kraju, zwierzchność bowiem Nur ad-Dina posiadała tam charakter całkowicie iluzoryczny.

Podobne prace

Do góry