Ocena brak

Rozwój śródchrzęstny kości

Autor /wiktoria Dodano /30.12.2011

Rozwój śródchrzęstny kości rozpoczyna się wkrótce po utworzeniu mankietu kostnego dokoła trzonu; teraz zwapniała środkowa część chrząstki jest dojrzała do zaniku. Na wewnętrznej powierzchni okostnej komórki zaczynają silnie bujać, powstają „pączki okostnowe", które wspólnie z pętlami naczyń włosowatych przechodzą przez och-rzęstnie powstałą kość w miejscu zbliżonym na ogół do środka kości długiej. Przez powstały w ten sposób otwór w kości (ochrzęstnej). w późniejszym kanale odżywczym, pączki okostnowe i pętle naczyniowe mogą bezpośrednio atakować strefę zwapniałą chrząstki i niszczyć ją za pomocą komórek chrząstkogubnych. Powstaje teraz przestrzeń, pierwotna jama szpikowa, i wypełnia się pierwotnym szpikiem, składającym się z naczyń krwionośnych, osteoblastów. osteoklastów bądź chondroklastów (wkrótce zjawiają się tu komórki krwiotwórcze szpiku). Tkanka ta rozszerza pierwotną jamę szpikową. niszcząc z kolei od wewnątrz mankiet kostny. Równocześnie z tym zjawiskiem chrząstkogubnym i kościogubnym odbywa się zjawisko kościotwórcze. Osteoblasty wytwarzają warstwy kostne dokoła rozszerzającej się jamy szpikowej na wewnętrznej powierzchni kości, jak również na ocalałych beleczkach międzykomórkowej substancji chrzęstnej (beleczkach kierunkowych) w głębi jamy szpikowej, tworząc w niej układ wewnętrznych beleczek kostnych.

Przez rozrost, przez przywarstwianie tkanki kostnej (appositio) na wewnętrznych beleczkach kostnych, z chwilą równoczesnego zaniku poprzednio utworzonych beleczek (resorptio) rozszerza się obszar kostnienia, który wytwarza wewnętrzną, gąbczastą część kości w kierunku jej długości i grubości, i zastępuje chrząstkę. Ten odcinek kości długiej nazywa się trzonem kości (corpus s. diaphysis; fysein = rosnąć, dia = przez).

Zwykle końce kości długich utworzone są z odrębnych części kostnych, które powstają z jednego śródchrzęstnego punktu kostnienia, lub też kilku. Te części kości, zrastające się później z trzonem kości długich, nazywamy nasadami (epiphyses). Poza tym w obrębie trzonu można odróżnić jeszcze przy nasady (metaphyses), stanowiące rozszerzające się ku nasadom części końcowe trzonu; znajdują się więc one między właściwym trzonem a nasada. O ile trzon występuje przeważnie w postaci wydrążonego walca zbudowanego z istoty kostnej zbitej, wewnątrz którego znajduje się jama szpikowa, o tyle przynasady zbudowane są z istoty gąbczastej, tak samo jak i nasady kości. Punkt kostnienia nasady dzieli chrząstkę odcinków końcowych kości długich na dwie części: na płytkę chrzęstną — chrząstkę stawową (cartilago articularis), skierowaną ku sąsiednim kościom i pokrywającą tzw. powierzchnię stawową kości, oraz na płytkę chrzęstną — chrząstkę nasadową (cartilago epiphysialis), oddzielającą w kości rosnącej nasadę od trzonu bądź od przynasady. W kościach długich, w których nasady występują na obu końcach kości, mówimy o nasadzie bliższej (górnej) i dalszej (dolnej); na kościach śródręcza czy śródstopia lub paliczkach mamy zwykle po jednej nasadzie czy to bliższej, czy też dalszej. Chrząstka nasadowa umożliwia wzrastanie długościowe kości; kość rośnie przez wiele lat i też przez wiele lat przedłuża się granica kostnienia trzonu — kość rośnie na długość. Gdy tylko mnożenie się komórek chrząstki nasadowej ustaje, chrząstka stopniowo zanika, a istota kostna trzonu i nasady zlewają się w jedną całość i wzrastanie kości na długość ustaje. Odbywa się to u kobiet ok. 20, u mężczyzn ok. 25 roku życia. Jedynym śladem pierwotnej granicy między trzonem a nasadą po zaniku chrząstki nasadowej jest występująca na jej miejscu podwójna blaszka kostna, kresa albo linia nasadowa (linea epiphysialis), której ślady widoczne są na przekrojach podłużnych końców kości jeszcze nawet w późniejszym wieku. Niezliczone ilości małych jamek szpikowych między beleczkami istoty gąbczastej nasady i przynasady łączą się teraz z sobą i z jamą szpikową trzonu Znaczna większość kości występuje na podłożu chrzęstnym, jak kości podstawy czaszki (chondrocranium). kosteczki słuchowe (bez wyrostka przedniego młoteczka), wyrostek ryl-cowaty kości skroniowej, kość gnyko-wa. kręgi, żebra, mostek, łopatka, kość miedniczna i kości kończyn.

Podobne prace

Do góry