Ocena brak

Rozwój rolnictwa w Polsce - Rozwiązania

Autor /Ziutek123 Dodano /29.09.2011

"Ratowanie" ogółu gospodarstw jako dobra samego w sobie jest szalbierstwem moralnym i politycznym o rujnujących następstwach socjalnych, gospodarczych i kulturalnych; to pogłębianie stanu zapaści cywilizacyjnej wsi polskiej i polskiego rolnictwa. Wypadanie gospodarstw z produkcji rynkowej jest zjawiskiem powszechnym we wszystkich krajach rozwiniętych niezależnie od tego czy przeważa w nich model gospodarstwa rodzinnego czy farmerskiego. Nigdzie też nie udało się procesu tego powstrzymać. Wypadające z rynku gospodarstwa mogą natomiast zyskiwać pozycje siedlisk rekreacyjnych, bądź nowej formy "działek pracowniczych"; alternatywnie areał tych gospodarstw zasilać powinien gospodarstwa towarowe, rodzinne, bądź farmerskie zależnie od specyfiki stosunków rolnych na danym obszarze.

Należy założyć, że liczba gospodarstw zmniejszać się będzie w tempie około 3 proc. rocznie w okresie najbliższych 15-20 lat i procesowi temu powinno towarzyszyć powstawanie silnych struktur agrobiznesu rolno-przemysłowego i usługowego. Należy dążyć do przezwyciężenia dominacji pasożytniczych, pośredniczych struktur handlowych i w tym celu wspierać aktywnie tworzenie przez samych rolników silnych organizacji zaopatrzenia i zbytu w skali gminy lub szerszych zależnie od profilu prowadzonej działalności gospodarczej.

Dzięki takiej samo organizacji producenci rolni mogliby odzyskać, co najmniej 10 proc. marży. Wzmocniliby zarazem swoją pozycję przetargową na rynku zaopatrzenia i atrakcyjność jako dostawcy. Trzeba położyć kres wymuszonemu finansowaniu przez producentów rolnych przetwórstwa spożywczego i handlu, i w tym celu skrócić z mocy prawa dopuszczalne okresy zwłoki w zapłacie za dostarczane surowce do 3 miesięcy maksimum. W sferze interwencji cenowej odstąpić należy od urzędowego manipulowania cenami skupu produktów rolnych na rzecz dopłat dla producentów rolnych w ramach kontraktowych dostaw produktów określonej jakości w ramach okresowo ustalanych limitów ilościowych. Zachęcać to będzie rolników do pożądanej specjalizacji produkcji i podnoszenia jakości.

Podjęte na szeroką skalę programy dostosowania zawodowego do umiejętności pozarolniczych powinny być zorientowane przede wszystkim na tworzenie nowych miejsc pracy w bezpośrednim otoczeniu rolnictwa. Należy, bowiem zakładać, że większość dotychczasowych mieszkańców wsi nie przeniesie się do miast w perspektywie możliwej do przewidzenia. Nowe stanowiska pracy tworzyć zarazem powinny wartość dodaną jako uzupełnienie produkcji rolnej. Zważywszy na ograniczoną siłę nabywczą wsi powinny być one w znacznym stopniu zorientowane na potrzeby zewnętrzne oraz ogólno usługowe w sferze unowocześnianej infrastruktury wsi.

Podobne prace

Do góry