Ocena brak

Rozwój połączeń kości

Autor /wiktoria Dodano /30.12.2011

Z chwilą kiedy miękki szkielet błoniasty jest zastąpiony bardziej odpornym szkieletem chrzęstnym. ruchy zostają zlokalizowane do poszczególnych miejsc szkieletu. Pasma mczenchymatyczne, pozostałość stadium błoniastego szkieletu, zarówno w filogenezie, jak i w ontogenezie, spełniają to zadanie łącząc oddzielne części szkieletu chrzęstnego  w ten sposób powstaje pierwotna. ciągła forma połączeń kości, tzw połączenie ścisłe (synarthrosis) lub nieruchome. Połączenie to może występować w różnych postaciach; wyżej opisaną formę, w której materiałem łączącym oddzielne części szkieletu jest powstała z mezenchymy tkanka łączna, nazywamy połączeniem włóknistym (junctura fibrosa) albo więzozro-stem (syndesmosis). Jeżeli warstwa tkanki łącznej między dwiema chrząstkami ulegającymi następnie skostnieniu przemieni się w chrząstkę, powstaje połączenie za pomocą

chrząstki, zwane połączeniem chrzęstnym (junctura cartilaginea) albo chrząskozrostem (synchondrosis). Materiał łączący oddzielne części szkieletu, czy to tkanka łączna, czy też chrząstka, może wreszcie z wiekiem kostnieć; mówimy wtedy o kość io-zroście (synostosis). Więzozrost, chrząstkozrost i kościozrost są to trzy różne postacie pierwotnego, ścisłego połączenia dwóch części szkieletu.

Z tego rodzaju połączenia ścisłego rozwija się w charakterystycznej równoległości rozwoju rodowego i osobniczego wtórna, wyższa postać połączenia, połączenie stawowe, czyli staw (articulatio), zwane ostatnio połączeniem maziowym (junctura synovialis)K Jest to połączenie ruchome w przeciwieństwie do połączeń ścisłych W czwartym miesiącu życia płodowego w materiale łączącym części embrionalnego szkieletu powstają wpierw małe. szczelinowate jamki. Mogą się one zachować w stanie embrionalnym i w ten sposób mogą wytwarzać stadium pośrednie między połączeniem ścisłym, nieruchomym. a wolnym, stawowym, np w spojeniu między obiema kośćmi łonowymi. Jeżeli natomiast stopień ruchomości ma być większy, szczelinki te stopniowo powiększają się i tworzą jamę stawową. Części zewnętrzne tego pierwotnego materiału łączącego zachowują się i tworzą torebkę stawową, łączącą oba końce stawowe kości. Dzięki wytworzeniu się stawu zamiast połączenia ciągłego powstaje połączenie nieciągłe, a tym samym odpowiednie warunki dla większej ruchomości łączących się części szkieletu.

Przemiany materiału łączącego końce stawowe kości bywają różne w różnych stawach. W jednych tkanka łączna zanika całkowicie z wyjątkiem materiału na obwodzie, z którego powstaje torebka stawowa. W innych stawach poza torebką stawową w samej jamie stawowej zachowuje się bardzo znaczna pozostałość materiału łączącego w postaci krążka chrząstki włóknistej, powstałej z przekształconej tkanki łącznej. Ten krążek sta-wo w y. zwany także chrząstką ś r ó d s t a w o w ą. dzieli jamę stawową na dwie oddzielne części. W niektórych stawach chrząstka śródstawowa zanika w środkowej części, a zachowuje się tylko w częściach obwodowych, nie dzieląc jamy stawowej całkowicie; taką półksiężycowatą chrząstkę nazywamy ł ą k o t k ą stawową.

Podobne prace

Do góry