Ocena brak

Rozwój kręgowców jako przejaw aromorfotyzmu zmian organizmów żywych

Autor /Polikarp Dodano /12.10.2011

Przodkiem kręgowców był prymitywny prastrunowiec przypominający budową dzisiejsze bezczaszkowce. Współczesne kręgowce zachowały podstawowy plan budowy swojego przodka, ale zdobyły wiele cech aromorfotycznych, dzięki czemu osiągnęły wśród strunowców najwyższy szczebel organizacji i największą różnorodność gatunków. Postęp ten jest spowodowany prawdopodobnie przejściem do bardziej aktywnego życia.

O ile na przykład bezczaszkowce i osłonice były formami nieruchliwymi, żyjącymi na dnie mórz i zdobywającymi pokarm biernie, żywiącymi się organizmami zawieszonymi w wodzie przepływającej przez kosz skrzelowy, o tyle kręgowce zwykle zdobywają go czynnie. Wzrost aktywności życiowej pociągał za sobą doskonalenie budowy i funkcjonowania prawie wszystkich narządów oraz pojawianie się nowych. Kiedy doskonaliły się kończyny (narząd czynnego ruchu) oraz konstrukcja szczęki i uzębienie (narządy aktywnego zdobywania pokarmu), razem z nimi doskonaliły się narządy zmysłów i system nerwowy.

Wzmogła się także intensywność przemiany materii, a to z kolei wymagało udoskonalenia narządów układu trawiennego, oddechowego, wydalniczego oraz krążenia, zapewniającego sprawny transport pokarmu i tlenu do komórek oraz wyprowadzanie z nich zbędnych produktów przemiany materii. Ważną cechą przystosowawczą ptaków i ssaków jest również stałocieplność, pozwalająca na jeszcze lepsze uniezależnienie się od warunków środowiska zewnętrznego Udoskonalenia te kręgowce zdobywały stopniowo. Najsłabiej zaznaczają się one u bezżuchwowców i ryb, lepiej u płazów i gadów, jeszcze lepiej u ptaków, a jak dotąd na najwyższym stopniu rozwoju znajdują się ssaki z człowiekiem na czele.

Podobne prace

Do góry