Ocena brak

Rozwój kości potylicznej

Autor /gabriela Dodano /03.01.2012

Kość potyliczna powstaje z pięciu części; części podstawnej, dwóch części bocznych oraz z dolnej 1 górnej części łuski. Górna część łuski powstaje jako kość łącznotkankowa, pozostałe śródchrzęstnie. jako kości zastępcze. W części podstawnej występuje jeden punkt kostnienia w dziesiątym tygodniu życia płodowego, w każdej części bocznej po jednym w końcu ósmego tygodnia. Dolna część łuski powstaje z symetrycznej pary punktów, które występują w szóstym — siódmym tygodniu i zlewają się w ósmym — dziewiątym tygodniu. Niebawem zjawia się dalsza symetryczna para punktów w górnej części łuski, które wkrótce łączą się z sobą, następnie zaś z dolną częścią łuski (trzeci miesiąc) wzdłuż jej górnego brzegu. W bocznych częściach łuski pozostaje klinowate pole wolne od tkanki kostnej; u noworodka zmniejsza się ono do szczeliny, później widoczne jest już tylko w postaci wcinającego się z prawej i z lewej strony szwu rzekomego (sutura mendosa; mendosus = mylny, błędny). W rzadkich przypadkach spotykają się te szwy z prawej i z lewej strony i wtedy odcinają górną część łuski w postaci trójkątnego odcinka, tzw. kości międzyciemieniowej (os interpa-rietale) lub kości Inkasów, ponieważ na czaszkach peruwiańskich Inkasów występować ma szczególnie często. W ten sposób powstały szew nosi nazwrę szwu potylicznego poprzecznego (sutura occipitalis transversa). Ponieważ część górna łuski powstaje z zawiązków' parzystych, poszczególne części kości Inkasów mogą występować samodzielnie. U noworodka kość potyliczna składa się z czterech oddzielnych części. W 1 —4 roku życia następuje złączenie się łuski z częściami bocznymi, a w 3—6 złączenie części bocznych z częścią podstawną. W obrębie szwów, szczególnie szwu węgłowego i w okolicy lambdy, mogą powstawać z odrębnych punktów kostnienia oddzielne kosteczki różnej wielkości, tzw. kostki szwów (ossa suturalia1).

Podobne prace

Do góry