Ocena brak

ROZWÓJ GRASICY

Autor /calliee Dodano /17.01.2012

Grasica, jak również gruczoły przytarczowe powstają w związku z zarodkowymi kieszonkami skrzelowymi; stąd pochodzi ich nazwa narządów sk r z el o pochodnych. .

Grasica powstaje w 6 tygodniu życia zarodka z parzystych zawiązków wyrastających w postaci woreczków z przednich części 3 kieszonki skrzclowej wewnętrznej. Zdaniem niektórych badaczy w kształtowaniu się grasicy bierze również udział ektoderma zatoki szyjnej oraz entoderma kieszonki skrzelowej czwartej. Oba zawiązki powstałe z 3 kieszonki skrzelowej, prawy i lewy, wydłużają się ku dołowi oraz przyśrodkowo i stykają się z sobą. Górne, początkowe odcinki woreczków oddzielają się od swych kieszonek skrzelowych i przeważnie zanikają; dolne, zrośnięte z sobą części, zbliżają się do worka osierdziowego i w ślad za nim zstępują do górnego odcinka klatki piersiowej. Ostateczne swe położenie ku tyłowi od mostka grasica osiąga w końcu 2 miesiąca. W tym czasie zanika światło woreczków, które przekształcają się w zwarte pasmo nabłonka entodcrmalnego. Następnie powierzchnia rozrastającej się grasicy staje się guzowata. Do nabłonka grasicy zaczynają wnikać naczynia krwionośne, a w guzowatych jej wypukleniach — zawiązkach zrazików grasicy — osiedlają się liczne limfocyty. W 10 tygodniu pierwotnie zwarte utkanie nabłonkowe przekształca się w tkankę podobną do sia teczko watej, o komórkach gwiazdowa tych. Razem z limfocytami tworzy ona korę grasicy. Do głębiej leżącego rdzenia limfocyty wnikają później i w znacznie mniejszej ilości. Limfocyty przedostają się do grasicy najprawdopodobniej z naczyń krwionośnych lub z otaczającej mezenchymy (teoria imigracji). Niektórzy uważają je jednak za swoiście przekształcone komórki nabłonkowe grasicy i nazywają je dlatego nic limfocytami, lecz tymocytami (teoria transformacji).

W końcu 3 miesiąca niektóre komórki nabłonkowe rdzenia zaczynają się układać koncentrycznie, tworząc drobne kuliste twory, zwane ciałkami Ha ssał a. Tkanka łączna, wnikając między guzowate wypuklenia grasicy, dzieli ją na zraziki. Są one początkowo złożone z samej kory; później do ich środka wnika rdzeń, który równocześnie łączy poszczególne zraziki między sobą.

Jak zaznaczono wyżej, swą maksymalną wielkość grasica osiąga w okresie dojrzewania płciowego, później miąższ narządu zaczyna zanikać, przy czym szybciej i w większym stopniu kora niż rdzeń, który w niewielkiej co prawda ilości zachowuje się nawet w starości.

W końcu okresu płodowego w tkance łącznej między zrazikami pojawiają się komórki tłuszczowe. Początkowo są one nieliczne, później coraz liczniejsze, łącząc się w większe skupienia tkanki tłuszczowej. Począwszy od okresu pokwitania tkanka ta topniowo wypiera zanikający miąższ grasicy.

Podobne prace

Do góry