Ocena brak

Rozwój dziecka w dziewiątym miesiącu życia

Autor /bananowiec Dodano /24.01.2014

Reprezentatywne umiejętności w 9 miesiącu

•    przemieszczanie się w pozycji „niedźwiadka”

•    wstawanie z klęku obunóż trzymając się podpory

•    chodzenie bokiem krokiem odstawno-dostawnym

W tym okresie rozwojowym dziecko siada z pozycji supinacyjnej -opierając się kolejno na łokciu, przedramieniu i dłoni, wykonuje przy tym rotację przeciwnej strony ciała zapoczątkowaną przez wyciągnięcie ręki do zabawki i unosi się do siadu.

W pozycji pronacyjnej potrafi unieść miednicę, a tym samym - środek ciężkości ciała coraz wyżej. Opierając się na dłoniach i stopach potrafi w sposób kontrolowany przemieszczać się w pozycji "niedźwiadka"- co świadczy o coraz lepszej organizacji napięcia posturalnego przeciwko sile grawitacji. Szczególnie cennym doświadczeniem zdobywanym i doskonalonym w tej pozycji jest praca stóp. Podobna jest ona do aktywności podczas chodzenia, gdyż powiązana jest z obciążaniem całej stopy i odbiciem z palucha. W niższych pozycjach dziecko uczyło się odpychania paluchami od podłoża, ale bez obciążenia. Bardzo istotnym doświadczeniem jest też stabilizacja miednicy oraz stawów kolanowych w coraz to wyższych pozycjach.

W tym okresie rozwojowym, dziecko wykorzystując podporę - przyjmuje wyższą pozycję i rozpoczyna aktywność w klęku obunóż. Do tej umiejętności wykorzystuje wcześniejsze doświadczenia związane z wyprostem w stawach biodrowych (pływanie, mostki) i - w oparciu o coraz to lepiej zintegrowane napięcie posturalne - kontroluje środek ciężkości w coraz to wyższym ustawieniu w relacji do podłoża.

Aktywność miednicy w klęku obunóż z trzymaniem podpory pozwala na przygotowanie:

-    wydłużenia mięśnia biodrowo - lędźwiowego

-    odpowiedniej aktywizacji grup mięśniowych odpowiedzialnych za kontrolę miednicy w pozycji spionizowanej - mięśni brzucha i pośladkowych

Miednica w pozycji pionowej we wszystkich okresach rozwojowych ustawiona jest w przodopochyleniu. Kąt pochylenia zmienia się w miarę rozwoju dziecka i stabilizuje się w okresie dorosłości, po czym znowu ulega zmianie w okresie starości.

Pochylenie miednicy zależy od stanu aktywności dwóch układów :

1)    mięśni, których wzmocnienie (skrócenie) powoduje zwiększenie przodopochylenia miednicy:

-    z przodu - biodrowo-lędźwiowy i prosty uda

-    z tyłu czworoboczny lędźwi i prostownik grzbietu

2)    mięśni, których wzmocnienie (skrócenie) powoduje zmniejszenie przodopochylenia miednicy:

-    z przodu są to mięśnie brzucha: prosty, skośny zewnętrzny, skośny wewnętrzny i poprzeczny

- z tyłu są to mięśnie pośladkowe: wielki, średni, mały i mm kulszowo -goleniowe.(18)

U dzieci w omawianym okresie rozwojowym mięsień biodrowo -lędźwiowy (m iliopsoas) nie ma jeszcze pełnego wydłużenia, co stanowi pozostałość po okresie dominacji napięcia zgięciowego. W związku z tym miednica ustawiona jest w znacznym przodopochyleniu. Skrócenie lub, w tym przypadku brak pełnego wydłużenia, mięśnia biodrowo - lędźwiowego zwiększa przodopochylenie miednicy. Zgięcie w stawach biodrowych nie pozwala na pełną aktywność grup mięśniowych odpowiedzialnych za ustawienie miednicy.

U osobników dorosłych kąt przodopochylenia miednicy mieści się w granicach 50 - 60 stopni (u mężczyzn 50 - 55 stopni, u kobiet 55 - 60 stopni). Kąt nachylenia większy od 60 stopni daje hiperlordozę lędźwiową, kąt mniejszy' od 50 stopni - zmniejszenie fizjologicznej lordozy (pionowe ustawienie miednicy). Obie sytuacje zaburzają statykę i mechanikę kręgosłupa (15).

Z pozycji klęku obunóż trzymając się podpory - dziecko potrafi wstać. Początkowo wstaje prostując jednocześnie obie kończyny dolne, a następnie, wraz z pozyskiwaniem odpowiedniej kontroli miednicy w płaszczyźnie czołowej, wstaje z klęku jednonóż. Bawi się klękając i wstając na przemian. Wstawanie z pozycji klęku zwieszonego odbywa się z dużym zaangażowaniem kończyn górnych.

Dzieci wybierają różne warianty pionizacji:

•    po przetoczeniu na brzuch rzadko przyjmują pozycję czworaczą, czasem trzymając się szczebli łóżeczka wciągają się na kończynach górnych do pozycji klęku zwieszonego, następnie przechodzą do pozycji stojącej przez klęk jednonóż z trzymaniem podpory

•    przyjmują pozycję siedzącą, po czym przechodzą do klęku przez pozycję siadu bokiem i wstają trzymając się podpory.

•    z pozycji "niedźwiadka"- najpóźniej ok. 10-11 miesiąc

W pozycji stojącej wykonuje szybkie ruchy kończyn dolnych - zgięcia i wyprostu jest to tzw. sprężynowanie, co pozwala doskonalić integrację napięcia zginaczy i prostowników w obrębie miednicy oraz kończyn dolnych. Pierwsze doświadczenia związane ze sprężynowaniem, jak już zostało

wspomniane, dziecko zdobyło wcześniej - około 6 miesiąca życia. Niemniej jednak dopiero w 9 miesiącu osiąga tą umiejętność samodzielnie.

Pierwsze kroki przy podporze (meble) są stawiane krokiem odstawno -dostawnym jest to chodzenie bokiem do kierunku ruchu. Należy zwrócić uwagę na to, czy dziecko porusza się w obie strony (w prawo i lewo). Świadczy to umiejętności przenoszenia ciężaru ciała, w równym stopniu, na obie kończyny dolne.

Doświadczenie związane z chodzeniem krokiem odstawno - dostawnym doskonali kontrolę miednicy w płaszczyźnie czołowej. Stąd nie warto pomijać tego etapu przez np. zbyt szybkie postawienie dziecka w chodziku lub prowadzenie za ręce.


Podobne prace

Do góry