Ocena brak

Rozwój czci świętych

Autor /Oktawia Dodano /18.04.2013

Pobożność chrześcijańska tego okresu doznaje zahamowań, ale też przybiera nowe kształty. Na początkuVI wieku zauważa się zahamowanie w przyjmowaniu Eucharystii, już synod w Adge (506) musiał orzec,że me uważa się za chrześcijanina tego, kto nie przyjmuje Eucharystii co najmniej w Boże Narodzenie,Wielkanoc i Zielone Świątki. Żądał wszakże ten sam synod surowego przygotowania się do komuniiświętej, co było z kolei czynnikiem hamującym.

Cezary z Arles domagał się komunii świętej w uroczystośćświętego Jana Chrzciciela i innych męczenników, ale wahał się żądać jej co niedzielę. Przyczynąbyły surowe wymagania, do których zaliczano kilkudniową wstrzemięźliwość małżeńską przed komunią.Nupturientom zaś nakazywano pozostać przez miesiąc z dala od kościoła. Praktyka była więc taka, żecodzienne nawet uczestnictwo we Mszy świętej nie oznaczało częstego przystępowania do komunii.Nowe formy przybiera pobożność, kształtowana przez cześć Matki Bożej i świętych.

Imię Maryi wprowadzono do kanonu Mszy świętej w VI wieku, ale Jej święta zaczęto obchodzić w Rzymiedopiero w VII wieku, za papieża Teodora (642-649) święto Oczyszczenia (2 lutego), krótko potemZwiastowanie (25 marca), Wniebowzięcie (15 sierpnia) i Narodzenie (8 września). Papież Sergiusz (687-701) pragnął nadać tym uroczystościom charakter jak najbardziej świąteczny, wprowadził więc procesKościoły pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny były znane już wcześniej, nie tylko bazylika Matki Boskiej Większej w Rzymie, ale także w innych miastach Italii oraz jeden w Galii, w Autun.

W VII wiekupowstają w Galii klasztory żeńskie, których kościoły poświęca się Maryi. W VI wieku przyjęła się praktykabudowania kościołów biskupich w trzech częściach: jedna, zwana kościołem duchowieństwa, byłapod wezwaniem świętych Apostołów Piotra i Pawła, druga część, kościół katechumenów, pod wezwaniemNajświętszej Maryi Panny, a trzecia część, baptisterium, pod wezwaniem świętego Jana Chrzciciela.W Hiszpanii wiele kościołów w VI i VII wieku nosiło wezwanie Maryi. Jej cześć szerzył Ildefons zToledo w traktacie o nienaruszonym dziewictwie Maryi.

W Frankonii Merowingów, oprócz patronów lokalnych i krajowych, doznaje czci święty Piotr. W VII wieku istnieje co najmniej 78 klasztorów pod jego patronatem. Episkopat galijski pochodzenia rzymskiegopropagował cześć obu Apostołów, Piotra i Pawła, przekazał ją także nowo nawróconym ludom, Burgundom,Wizygotom i Frankom. Zastępowano nieraz później wezwanie Apostołów imionami świętych,których relikwie umieszczono w danym kościele.

Młode ludy schrystianizowane przyjęły obok czci Piotra, także zwyczaj pielgrzymek. Do Rzymu udawanosię po relikwie świętych. Uczynił to król burgundzki Zygmunt i diakon biskupa Grzegorza z Tours.Diakon przywiózł (590) relikwie i informacje, jak w Rzymie oddaje się cześć świętemu Piotrowi.

Cześć świętego Piotra i pielgrzymki do Rzymu przyjęły się w Anglii z interesującą odmianą, że kto niemógł pielgrzymować do stolicy Piotrowej, budował kościół u siebie pod wezwaniem świętego Piotra.

Przez przybywające pielgrzymki, Rzym pozbawiony politycznego znaczenia nabrał charakteru miastaświętego.

Pod wpływem ascetyzmu mnichów iroszkockich zaczęto odbywać pielgrzymki pokutne. One takżeprzyczyniły się do rozwoju czci świętych i ich relikwii. Swoisty charakter miały pielgrzymki do sanktuariumświętego Michała Archanioła na Monte Gargano w południowej Italii. Wykraczały one poza modelpielgrzymek, odprawianych do miejsc biblijnych lub wsławionych relikwiami. Na Monte Gargano udawanosię, bo istniała legenda o ukazaniu się tam świętego Michała Archanioła.Pielgrzymki do świętego Jakuba w Compostella i świętego Marcina w Tours były w podobnej cenie, jakdo świętego Piotra w Rzymie.

Podobne prace

Do góry