Ocena brak

Rozumienie charakteru i głównych wad moralnych przez Woronieckiego

Autor /drastCheeda Dodano /05.02.2007

UNIWERSYTET WROCŁAWSKI

Rozumienie charakteru i głównych wad moralnych
przez J. Woronieckiego


Plan pracy:

1. Charakter - wyjaśnienie pojęcia
2. O charakterze moralnym człowieka
- jednolitość postępowania moralnego
- sprawności dobre i złe
3. O cnotach kardynalnych.
- Wprowadzenie pojęcia.
- Podział cnót kardynalnych.
4. Cechy postępowania człowieka
5. Wychowanie personalistyczne
6. Sprawności ujemne czyli wady . Wady główne i ich podział.
7. podsumowanie i własne przemyślenia
Pojęcie charakteru wywodzi się od greckiego słowa charakteristikos - (odróżniający) - piętno, cecha, wizerunek lub właściwość. Zespół cech wyróżniających dany przedmiot, zjawisko, osobę od innych tego samego rodzaju, np. ze względu na wygląd, postać, działanie czy zachowanie. Charakter można zatem określić jako pewien zespół cech psychicznych, moralnych, które określają stałość poglądów i sposób kontaktowania się osoby z innymi ludźmi, uwzględnia się sposób bycia , zależny od silnej woli człowieka.
Charakter moralny człowieka tworzony jest poprzez takie wartości jak sprawiedliwość i miłość a są to cnoty, które realizując swój cel żądają od nas przestrzegania wszystkich innych cnót. Są one wiązadłem charakteru pod względem celowym. Innym wiązadłem charakteru jest roztropność, ma ona za zadanie nadać pewna ograniczona jedność wszystkim czynnikom sprawczym, które mają podporządkować swoje cele naczelnym celom życia. Roztropność utrzymuje we wszystkich innych cnotach należyty umiar.
Charakter moralny człowieka to, usprawnianie poszczególnych władz i skłonności oraz nadanie jednolitości postępowaniu moralnemu. Celem pracy samowychowawczej jest kształcenie charakteru moralnego człowieka i opiera się ono na formowaniu cnót i zwalczaniu wad. O charakterze mówili uczeni starożytni jak Arystoteles lub Platon nazywając charakter „arete”. Charakter moralny to wszechstronna cnota, na którą składają się poszczególne sprawności. W obecnym czasie pojęcie dawnego "arete" dziś określamy słowem " sympa-arete". Oznacza to wszechstronną cnotę czyli dzielność , na którą składają się poszczególne sprawności jako "aretes ti morion" niejako cząstki składowe cnoty. Arystoteles terminu "arete" używał dla określenia właśnie tych cząstek składowych. Tak Platon jak i Arystoteles zauważają wyraźnie odrębne usprawnienia psychiki ludzkiej do poszczególnych czynności moralnych. Tym greckim uczonym zawdzięcza się dokładne opracowanie całokształtu cnót moralnych, które później etyka chrześcijańska wcieliła całkowicie do swej syntezy życia duchowego.
Twórcy filozofii twierdzili ,że jednolitość postępowania moralnego nie wyklucza wielości cnot ale właśnie na jej związku polega.

Podobne prace

Do góry