Ocena brak

Różnicowanie się tkanki nerkotwórczej, powstawanie nefronów nerki 1 rozwój stosunków ostatecznych

Autor /dianka Dodano /11.01.2012

W czasie, gdy pączek moczowodowy wrasta w tkankę nerkotwórrzą. wydłuża się w uszypułowaną banieczkę, która wraz z pokrywającą ją tkanką nerkotwórrzą przesuwa się ku górze w okolicę lędźwiową. Ze skupień tkanki nerkotwórczej rozwijają się następnie nefrony nerki. Zawiązek nefronu przyjmuje postać pęcherzyka, który wydłuża się następnie w kanalik łączący się jednym swym końcem z zakończeniem cewki zbiorczej . Przeciwległy koniec kanalika podobnie jak w pranerczu obejmuje kłębek, wytwarzając dokoła niego torebkę kłębka: z torebki i kłębka powstaje ciałko nerkowe. Dalsza część nefronu znaczn się wydłuża, częściowo przyjmuje bieg silnie kręty , równocześnie różnicuj" się na następujące odcinki: 1) część główną (pars principalis) biegnącą w przedłużeniu torebki kłębka i połączoną z komorą ciałka nerkowego, 2) pętlę Henlego (ansa Henlei) składającą się z ramienia zstępującego wydłużającego się w kierunku miedniczki nerkowej i z ramienia wstępującego zbliżającego się ponownie do ciałka nerkowego i 3) odcinek końcowy zwany wstawką łączący się z kolei z cewką zbiorczą.

Najwcześniej zawiązują się nefrony łączące się z przewodami zbiorczymi pierwszego rzędu  ulegają one jednak później zanikowi w okresie płodowym, a zachowują się natomiast nefrony różnicujące się bardziej obwo-dowo, w obrębie późniejszej kory nerki. W ciągu powyższego procesu dwa rodzaje kanalików pochodzące z dwu różnych źródeł, nefrony i cewki zbiorcze, muszą się więc spotkać i prawidłowo z sobą zrosnąć. Zjawisko to odbywa się miliony razy, ponieważ liczbę nefronów, właściwych narządów wytwarzających mocz, oblicza się na 2—3 milionów w obu nerkach. Czasem jednak niniejsza lub większa liczba zawiązków nefronów czy ich części może nie połączyć się z cewkami zbiorczymi lub połączenie to utracić, rozrastając się natomiast i tworząc różnej wielkości pęcherze. Mamy wtedy do czynienia z wadą rozwojową zwaną wrodzoną torbielowatością nerki.

Zewnętrzna warstwa tkanki nerkotwórczej przekształca się w łącznotkankową torebkę włóknistą nerki (capsula fibrosa renis).

Powierzchnia nerki płodu i noworodka jest guzkowata; jej wypukłości odpowiadają płatom nerki organizującym się w kształcie stożków o zaokrąglonej podstawie zwróconej na zewnątrz  i wierzchołku wychodzącym z zarodkowych cewek zbiorczych 11 rzędu, późniejszych kielichów mniejszych.

Z obwodowych najpóźniej różnicujących się części płatów nerkowych powstaje kora nerki (cortex renis) l. W niej grupują się ciałka nerkowe i tzw. labirynt utworzony z kręto przebiegających części nefronów. Z kory w stronę wierzchołka płata biegną promienisto pętle Henlego oraz cewki zbiorcze. Zespół tych cewek tworzy rdzeń nerki (medulla renis) '- występujący w obrębie kory w postaci promieni rdzeniowych (processus me dul lar es  . a w rdzeniu nerki w postaci tzw. piramid nerkowych (pyra-mides renales). Kora wnika ponadto między piramidy tworząc przegrody zwane kolumnami nerkowymi (columnae renales). Tworzenie nefronów w obwodowej części kory trwa do końca okresu płodowego, wzrastanie ich oraz różnicowanie jeszcze i po urodzeniu. W związku z tym guzkowata powierzchnia nerki ulega wygładzeniu dopiero w pierwszych latach życia dziecka.

Podobne prace

Do góry