Ocena brak

Różnice płciowe

Autor /zuzanna Dodano /30.12.2011

Jak u wszystkich wyższych zwierząt, również u człowieka występuje zróżnicowanie płciowe. Widzimy je u człowieka każdej rasy i w każdym typie konstytucjonalnym. Mężczyzna i kobieta stanowią dwie swoiste i równorzędne sobie postacie, których różnice należy stale uwzględniać. Możemy mówić o różnicy między nimi, ponieważ budowa mężczyzny i kobiety jest zasadniczo różna od samego początku jej powstania. Wpływ hormonów płciowych promieniuje poprzez całe ciało i powoduje bardziej lub mniej wyraźne różnice.

Najistotniejsze są różnice budowy gruczołów płciowych wraz z ich przewodami i części płciowych zewnętrznych (niektórzy doliczają tu jeszcze gruczoły sutkowe); różnice te stanowią pierwotne cechy płciowe w przeciwstawieniu do wtórnych cech płciowych. Te ostatnie dotyczą kształtu i budowy innych części ciała, np. różnicy w budowie miednicy, w proporcjach ciała, twarzy, w owłosieniu. Do tych różnic moglibyśmy jeszcze dodać właściwe danej płci cechy psychofizjologiczne. Rozwój właściwości płciowych rozpoczyna się przypuszczalnie bardzo wcześnie; pierwotne cechy płciowe zaczynają się jednak różnicować dopiero w drugim miesiącu płodowym, do tego czasu bowiem zewnętrznie nie wykazują różnic.

Wtórne cechy płciowe w życiu płodowym jeszcze się nie zaznaczają, z wyjątkiem może długości ciała i masy. które w dwóch ostatnich miesiącach są już u płodów żeńskich nieco mniejsze niż u męskich. Dopiero po urodzeniu różnice te zaczynają się zaznaczać, z początku bardzo słabo, stopniowo wzrastają i wreszcie osiągają swój pełny rozwój wraz z osiągnięciem dojrzałości płciowej. Jeszcze u 7—8-letniego dziecka, mimo wyraźnych cech płciowych pierwotnych, widzimy znaczne podobieństwo cielesne między obiema płciami: tylko w dziedzinie psychicznej często zaznacza się już tutaj ogromna różnica. Z wieloma wtórnymi cechami płciowymi zapoznamy się omawiając budowę poszczególnych narządów, tutaj zaznaczymy ogólnikowo, co następuje:

Czaszka wykazuje wielkie różnice pod względem budowy, wielkości, masy itp., przy czym czaszka żeńska bardziej zbliżona jest do dziecięcej niż czaszka męska. W poszczególnych czaszkach jednak większość właściwości może wystąpić nietypowo dla danej płci. Są to typy, które i w życiu często nie wykazują charakteru ani wyraźnie męskiego, ani żeńskiego. Poza czaszką najwyraźniejsze różnice płciowe w kośćcu występują w budowie miednicy. Zarówno kształtem, jak wielkością i proporcjami miednica kobieca różni się bardzo od męskiej w dostosowaniu do czynności, która jej przypada podczas ciąży i porodu. Klatka piersiowa żeńska zbliżona jest bardziej do dziecięcej (typ wdechowy) niż klatka męska. Proporcje ciała wykazują również charakterystyczne różnice płciowe, widoczne np. w budowie czaszki. Nie wchodząc w szczegóły, zaznaczymy tylko, że z powodu stosunkowo większej szerokości czaszki żeńskiej tzw. wskaźnik główny (stosunek szerokości do długości) jest u kobiet większy niż u mężczyzn. Widzieliśmy już poprzednio, że tułów u kobiet jest stosunkowo dłuższy niż u mężczyzn, a kończyny krótsze; szerokość barkowa stosunkowo większa u mężczyzn, natomiast szerokość miednicy stosunkowo większa u kobiet.

Powyższe różnice budowy i proporcji zaznaczają się oczywiście rówmiez w zewnętrznej postaci ciała, a silny rozwój tkanki mięśniowej u mężczyzny i tkanki tłuszczowej u kobiety tym bardziej różnice te podkreśla. U mężczyzn wzajemny stosunek masy kośćca do masy mięśni i tłuszczu wynosi 20:40:20. a u kobiet 15:36:30. Ustrój kobiecy ma poza tym nieco więcej wody (2%), co również przyczynia się do bardziej zaokrąglonych miękkich kształtów ciała, charakterystycznych dla kobiet, gdy tymczasem ciało męskie ma bardziej suchą, twardą i kanciastą budowę.

U płci żeńskiej występuje rozwój gruczołu sutkowego jako czynnego narządu; w niektórych okolicach silniejszy, na ogół jednak słabszy u kobiet niż u mężczyzn rozwój owłosienia, mniejsza niż u mężczyzny grubość naskórka i mniejsza krtań, a w związku z tym krótsze wargi głosowe i wyższy głos, wąska talia, natomiast silnie rozwinięte pośladki. Okolica pośladkowa przechodzi w uda bardziej zaokrąglone i silniej do wewnątrz skierowane niż u mężczyzn. Kończyny dolne mają też u kobiet częściej kształt X. Kobiecy kształt ciała jest bezspornie bardziej zbliżony do dziecięcego niż męski. Nie należy jednak na tej podstawie wnioskować o różnej wartości obu płci. Obie postacie są w zupełności skoordynowane i mają swoistą wartość dla gatunku.

Podobne prace

Do góry