Ocena brak

Różnice czaszki związane z wiekiem

Autor /julka Dodano /03.01.2012

Noworodek ma stosunkowo bardzo wielką część mózgową czaszki i bardzo małą jej część twarzową. Guzy czołowe i ciemieniowe są wydatne (największa szerokość czaszki leży na poziomie guzów ciemieniowych), natomiast wszystkie inne wyniosłości kości, jak: gładzizna. łuki brwiowe, wyrostki sutkowate, są ledwie zaznaczone. U noworodka kostnienie kości czaszki nie jest ukończone i wiele z nich (kości: potyliczna, skroniowa, klinowa, czołowa, żuchwa) składa się z więcej niż jednej części. Nie skostniałe, błoniaste miejsca między kośćmi, tzw. ciemiączka {fonticuli), o których już była mowa. występują w kątach kości ciemieniowych w liczbie sześciu. Kostnieją one zazwyczaj w pierwszej połowie 1 roku życia, z wyjątkiem największego ciemiączka przedniego, które przeważnie zanika w pierwszej połowie 2 roku.

Mała twarz noworodka spowodowana jest głównie małymi wymiarami szczęki i żuchwy. brakiem zębów oraz bardzo nieznaczną zatoką szczękową i jamą nosową. U noworodka jama nosowa mieści się prawie w całości między oczodołami, a dolny brzeg otworu gruszkowatego sięga tylko nieznacznie poniżej poziomu dna oczodołów. Dopiero wraz z wykłuciem się zębów mlecznych następuje wydatne powiększenie twarzy i żuchwy.

Po urodzeniu możemy odróżnić dwa okresy przyspieszonego wzrastania czaszki. Pierwszy trwa mniej więcej od 4 do 7 roku życia, po czym następuje bardzo znaczne zwolnienie intensywrności wzrastania. Drugi przypada na pierwsze okresy dojrzewania płciowego — u chłopców na lata mniej więcej od 13 do 16, u dziewcząt od 11 do 14 roku życia, po czym znowoi następuje stopniowe zwolnienie aż do całkowitego zahamowania wzrastania. W okresie pierwszym zaokrąglają się okolice ciemieniowa i potyliczna. Otwór wielki kości potylicznej i piramida kości skroniowej osiągają swą definitywną wielkość, a oczodoły są tylko nieznacznie mniejsze niż u dorosłego. W drugim okresie wzmożonego wzrastania następuje znaczne wydłużenie podstawy czaszki, silny rozwój kości czołowej i wysokości twarzy oraz pogłębienie i poszerzenie twarzy, co łączy się z rozwojem zatok przynosowych.

Co do czasu zarastania szwów dane są bardzo różne. Według Martina proces ten rozpoczyna się zwykle w 20—30 roku życia na szwie strzałkowym, później na szwie wieńcowym, a jeszcze później na szwie węgłowym. Występują tu bardzo silne wahania osobnicze. jednak normalny zanik szwów nie rozpoczyna się później niż w 40 roku (s. 398). U kobiet szwy zamykają się później niż u mężczyzn.

Objawy resorpcji stanowią charakterystyczne właściwości starej czaszki Kości stają się cieńsze, bardziej łamliwe i kruche, sklepienie nieco się spłaszcza. Szczęka i zuch wa zmniejszają się odpowiednio do utraty zębów i zaniku wyrostków zębodołowych. Łączy się to ze zmniejszeniem wysokości żuchwy i ze zwiększeniem kąta żuchwy.

Podobne prace

Do góry