Ocena brak

„Rozmowa mistrza Polikarpa ze śmiercią”

Autor /Lily Dodano /07.04.2011

 

- utwór spisany w latach 1463-1465 przez nieznanego autora, pierwotna idea wzięta z łacińskiego tekstu „Dialogus magistri Polycarpi cum Morte”

- najdłuższy polski wiersz średniowieczny - 498 wersów

- forma dialogu jest bardzo charakterystyczna dla piśmiennictwa średniowiecza

- satyryczny poemat moralno-dydaktyczny

- mistrz Polikarp prosił Boga, aby dane mu było ujrzeć śmierć

- pewnego dnia, gdy modlił się w kościele i wszyscy już wyszli, ujrzał postać bardzo szkaradną w łachmanach z wystającymi żebrami i odpadającym ciałem - śmierć

- Bóg go wysłuchał

- utwór z pogranicza literatury świeckiej i religijnej

- wskazuje na to miejsce akcji

- motyw tańca śmierci

- opowiadanie o narodzinach śmierci (wyskoczyła z jabłka, które ugryzła Ewa)

- elementy świeckie

- wątpliwości i dociekliwość mędrca znającego Biblię

- śmierć przestrzega niemoralnie żyjących księży, łamiących śluby zakonników, rozpustne kobiety, ludzi rozkochanych w dobrach materialnych

Do góry