Ocena brak

ROZKŁAD NACZYŃ I WĘZŁÓW CHŁONNYCH W ORGANIŹMIE

Autor /rachelC Dodano /02.02.2012

Węzły chłonne nie wszędzie występują w ustroju, lecz tylko w określonych okolicach. Zazwyczaj łączą się one w grupy i tylko w nielicznych miejscach występują pojedynczo. Na ogół rozróżniamy węzły przynależne do ściany ciała, czyli węzły powierzchowne, oraz węzły trzew, czy też położone w głębi — węzły głębokie. Zwłaszcza na tułowiu oraz kończynach podział ten jest ściśle zachowany, mniej wyraźny natomiast jest on na głowie i szyi. O ile na tułowiu i kończynach grupy węzłów są regionalne albo dla ściany, albo dla trzew czy tworów pod powięziowych, o tyle na głowie i szyi są one wspólne dla ściany oraz dla trzew.

U noworodka liczba węzłów chłonnych jest większa niż u dorosłego, podobnie jak cały układ linifatyczny jest u noworodka stosunkowo znacznie silniej rozwinięty. Począwszy od wieku dziecięcego, zwłaszcza od okresu po-kwitania, ulega on stopniowemu uwstecznieniu. O regeneracji węzłów chłonnych mowa była poprzednio.

Regionalne węzły chłonne ściany ciała leżą pod skórą i w przypadkach zapalenia i powiększenia są bolesne, wyczuwalne, a często nawet widoczne. Naczynia odprowadzające skórnych regionalnych węzłów chłonnych uchodzą do węzłów głębokich. Sprawy chorobowe, które przedostały się przez filtr węzłów regionalnych, wnikają do tych drugich, a ewentualnie nawet do następnych danego łańcucha. Leżą one podpowięziowo i nie są już wyczuwalne. Węzły te przeważnie przylegają do większych pni krwionośnych.

Regionalne węzły trzew leżą podpowięziowo, są węzłami głębokimi, niedostępnymi wyczuciu. Są one ściśle oddzielone od regionalnych węzłów powierzchownych ściany ciała. Toteż wyjątkowo tylko się zdarza, że naczynie chłonne narządów jamy brzusznej lub miednicy uchodzi do powierzchownego węzła pachwinowego.

Położenie węzłów chłonnych i ich przynależność do poszczególnych części ciała i narządów są stosunkowo stałe, chociaż oczywiście i tu występują odmiany. Inaczej jest z przebiegiem naczyń chłonnych wiodących do węzłów, przebieg ich jest bowiem bardzo zmienny. Nie kierują się one, tak jak nerwy, najkrótszą drogą od narządu do węzła regionalnego. Przeważnie biegną nicco wężowato, dostosowując się nieraz do przesunięć powodowanych ruchami narządu.

Podobne prace

Do góry