Ocena brak

Rozbicie dzielnicowe - Wojny domowe w Wielkopolsce

Autor /Racibor Dodano /03.11.2011

Wielkopolska, którą po Mieszku Starym dziedziczył najstarszy jego syn, Władysław Laskonogi, stała się w 1206r. widownią ostrych konfliktów wewnętrznych. Ówczesny arcybiskup gnieźnieński, Henryk Kietlicz, idąc za wskazaniami papieża Innocentego III, podjął właśnie walkę o reformę wewnątrzkościelną oraz wydostanie się Kościoła polskiego spod władzy świeckiej. Laskonogi mianował biskupa w Poznaniu. Wywołało to prawdopodobnie sprzeciw arcybiskupa, który rzucił na księcia klątwę. Z konfliktem tym nieprzypadkowo zapewne zbiegało się wystąpienie bratanka Laskonogiego, Władysława Odonica, który zarządał nadania mu osobnej dzielnicy. Laskonogi obu swych przeciwników wygnał z Wielkopolski.

Znaleźli oni oparcie u Henryska Brodatego, który wymusił na Laskonogim ich powrót i wydzielenie Odonicowi osobnego księstwa z ośrodkiem w Kaliszu. W 1216r. Odonic uderzył na stryja i wyparł go z Poznania. Z pretensjami zaś do Kalisza wystąpił dawny protektor Odonica, Henryk Brodaty. Ułatwiło to Laskonogiemu zupełne wygnanie bratanka, który znalazł schronienie na Węgrzech. Między Brodatym a Laskonogim stanął uklad w Sądowlu (1217), na mocy którego pierwszy z nich zatrzymał Kalisz, a drugi Ziemię Lubuską. Gwarancją układu stała się Stolica Apostolska, do której coraz częściej zwracali się w podobnych sprawach książęta polscy.

Odonic nie znalazł poparcia na Węgrzech, zyskał natomisat sprzymierzeńców w Świętopełku pomorskim, którego siostrę pojął za żonę. Działając z Pomorza Gdańskiego, oderwał od Wielkopolski pas nadnotecki z grodami w Ujściu i Nakle i przyjął tytuł księcia ujskiego (1223). W 1227r. między Laskonogim i jego bratankiem rozpętała się wojna. Prowadzona ze zmiennym szczęściem, zakończyła się w 1229r. zupełnym wygnaniem Laskonogiego z Wielkopolski.

Podobne prace

Do góry