Ocena brak

Rozbicie dzielnicowe - Walka o immunitet

Autor /Racibor Dodano /03.11.2011

Naturalną konsekwencją rozwoju własności feudalnej była walka o immunitet, czyli wyłączenie tej własności z systemu świadczeń na rzecz władzy publicznej, a w drugiej kolejności spod władzy sądowej panującego. Kulminacja rozwoju immunitetu w Polsce przypada na wiek XIII, głównie na jego połowę. Początki zaś dają się określić na wiek XII czy XI. Pierwszych koncesji immunitetowych dokonano na zjeździe łęczyckim w 1180r. W swojej najwcześniejszej fazie objął tylko niektóre posiadłości, a w ich obrębie wyłączył spod władzy tylko ludność niewolną i przypisaną.

Walka o immunitet zaczęła się od kościoła, ale po jakimś czasie objęła także dobra świeckie. W immunitetach stosowano ograniczenia, przeważnie nie były to immunitety pełne.

Dalszy rozwój immunitetu związany był z osadnictwem na prawie niemieckim. Tutaj immunitet zmieniał stare oświadczenia na nowe. Nie stanowił on sam w sobie celu. Podsumowując, immunitet odegrał bardzo ważną rolę w dzijach państwa polskiego. Ograniczał poważnie władzę monarchy, redukując ją niekiedy do minimum na zwartych obszarach. Przyczynił się też do niwelacji różnic w kondycji społeczno-prawnej ludności wiejskiej.

Podobne prace

Do góry