Ocena brak

Rozbicie dzielnicowe - Rozwój wielkiej własności Ziemskiej

Autor /Racibor Dodano /03.11.2011

Rozbicie dzielnicowe sprzyjało wzrostowi politycznej roli feudalów świeckich i duchownych, a zarazme powiększeniu się ich posiadłości. W coraz większym stopniu podstawą ich społecznej pozycji i politycznego znaczenia stawała się ziemia. Uzyskiwali oni nadania ziemskie od monarchów, ale i na obszarach już wcześniej posiadanych zajmowali pod uprawę coraz więcej gruntów. Biskupstwa, które pierwotnie miały określony udział w dochodach monarszych, już w XIIw. stanęły w rzędzie największych właścicieli ziemskich. lasztory niemal od początku opierały swą egzystencję przede wszystkim na dochodach z rolnictwa i hodowli. Własności klasztorne często powstawały z nadań monarszych, ale w wielu wypadkach z pojedynczych fundacji prywatnych, lub ze składkowych niemakl drobnych zapisów rycerskich. Rycerstwo bowiem, zliczało się również do właścicieli ziemskich.

Z rozwojem wielkiej własności ziemskiej wiązało się zapotrzebowanie na ręce robocze. Starano się wykorzystywać jak najwięcej pracy jeńców wojennych, niewolników. Starano się przekształcić niewolę na inną formę własności feudalnej.

Starano się jak najbardziej podnosić uprawę i hodowlę stosując nawożenie, narzędzia bardziej zaawansowane technicznie.

Podobne prace

Do góry