Ocena brak

Rozbicie dzielnicowe - Przemiany w ustroju państwowym

Autor /Racibor Dodano /03.11.2011

Państwo polskie w XIIIw. składało się w zasadzie z wielu od siebie wzajemnie niezależnych państewek. Zwierzchnia władza pryncepsa przestała praktycznie istnieć już za Kazimierza Sprawiedliwego, mimo teoretycznych aspiracji wielkoksiążęcych tego władcy. Leszek Biały podtrzymywał często tytuł "księcia Polski", ale gdy w 1207 roku zabiegał w Stolicy Apostolskiej o autorytatywną podpórkę swojej władzy, naprawdę chodziło o zdobycie dzielnicy krakowskiej.

Rozbicie dzielnicowe sprzyjało kurczeniu się zwierzchnich praw książęcych, będących najistotniejszym znamieniem monarchii wczesnofeudalnej. Otrzymując immunitety i przywileje nadawcze możni świeccy i duchowni wchodzili we władzę monarszą. Wraz z uszczupleniem się praw monarchy, rosło znaczenie możnych panów społeczeństwa. Zaczęli wpływać na władcę, a nawet wyrobili sobie niemal stałą reprezentację, nadając formę instytucji państwowej starym słowiańskim, nawet plemiennym jeszcze ludom. W XIII wieku doszły do ustawodawczych kompetencji! Tak wyrobiona reprezentacja nadawała księstwom polskim XIII wieku cechę państewek stanowych.

Podobne prace

Do góry