Ocena brak

Rozbicie dzielnicowe - Próby chrystianizacji Prus i sprowadzenie Krzyżaków do Polski

Autor /Racibor Dodano /03.11.2011

Z początkiem XIII wieku dojrzewała w Polsce, zarówno w sferach kościelnych, jak i świeckich, myśl chrystianizacji wciąż jeszcze pogańskich Prus. Propagował ją opat klasztoru cystersów w Łeknie w Wielkopolsce, Gotfryd, powołując się na bullę papieską z 1206r. Właściwą działalność misyjną rozpoczął w 1209r. mnich i okresowo opat tegoż klasztoru, Chrystian, wraz z drugim mnichem łekneńskim, Filipem-Boguchwałem z Wielkopolskiego rodu Pałuków. Chrystian odniósł duże sukcesy, natomiast Filip-Boguchwał zginął śmiercią męczeńską.

Chrystian w roku 1216 uzyskał skarę biskupa na teren Prus, przy czym biskupstwo pruskie podporządkowane zostało bezpośredio papiestwu. Plan chrystianizacji Prus był jeszcze daleki od zrealizowania. W roku 1217 została zorganizowana przez Stolicę Apostolską krucjata do Prus, dlatego też sugerowano wstrzymanie do tego kraju niezbędnych dożycia artykułów. Leszek Biały miał własny pomysł i przedstawił go papieżowi, jednak nie został on zatwierdzony. Dlatego też Leszek Biały z Henrykiem Brodatym, Konradem, Świętopełkiem pomorskim i episkopatem polski, podjęli się wyprawy krzyżowej.

Założono zakon rycerski z siedzibą w Dobrzyniu, który miał być zbrojnym ramieniem biskupstwa pruskiego. Jednocześnie, Konrad wszedł w porozumienie z Zakonem Niemieckim Marii Panny (Krzyżacy), ktory jak się wydawało mia/ł posłużyć do chrystianizacji Prus. Krzyżacy traktowani byli dobrze, byli wyposażani przez Konrada mazowieckiego i ludność. Nie zdawał sobie jednak sprawy z niebezpieczeństwa, jakie czyha na niego i całą Polskę ze strony Krzyżaków. Tylko Świętopełk podjął z nimi samodzielną walkę.

Podobne prace

Do góry