Ocena brak

Rozbicie dzielnicowe - Monarchia Henryków śląskich

Autor /Racibor Dodano /03.11.2011

Wraz z objęciem rządów w Krakowie ugruntował Henryk Brodaty swoją opiekuńczą władzę nad sandomierską dzielnicą nieletniego Bolesława Wstydliwego. Już wcześniej sprawował rządy opiekuńcze w dzielnicy opolsko-raciborskiej, która stanowiła pomost między Śląskiem właściwym, a Krakowem. Do opanowania pozostała dzielnica wielkopolska. Okazja nadarzyła się w roku 1233, gdy rycerstwo wielkopolskie podniosło bunt przeciwko Władysławowi Odońcowi z powodu nadmiernego uprzywilejowania przez niego Kościoła w Wielkopolsce. Brodaty podjął zbrojną wyprawę przeciwko Odonicowi, ale nie zdołał przełamać jego oporu i musiał z Wielkopolski zrezygnować. Opanował ją aż po Wartę w roku następnym, a Odonic uznał tę jego zdobycz. Późniejsze próby jej rewindykacji nie powiodły się.

Brodaty oddał namiestnictwo w Wielkopolsce synowi Henrykowi Pobożnemu i zamierzał uzyskać dla niego w przyszłości koronę królewską, Starania te rozpoczął w porozumieniu z cesarzem Fryderykiem II. W rządach wewnętrznych okazał się nieustępliwy w stosunku do dążeń Kościoła. Pod koniec swego życia zamienił rządy opiekuńcze w księstwie opolsko-raciborskim na władzę bezpośrednią, przenosząc wdowę po Kazimierzu i jego dzieci do Kalisza.

Henryk Brodaty zmarł w 1238r. , a władzę w rozległym jego państwie objął Henryk Pobożny. Mimo, że do lat sprawnych doszedł już wtedy Bolesław Wstydliwy, władza Henryka Pobożnego nie została uszczuplona i jego opiekuńcze rządy w księstwie sandomierskim praktycznie nie ustały. Przyjmowano, że Henryk rozszerzył nadto swoje posiadłości w Wielkopolsce, a mianowicie w 1239r. wygnał z dzielnicy gnieżnieńskiej Odonica, który zmuszony był osiąść w swoim dawnym "królestwie" na Ujściu, gdzie w tym samym roku zakończył życie.

Henryk Pobożny nie poszedł w ślady swego ojca. Poszedł na ustępstwa w stosunku do kościoła wewnątrz, a w polityce zewnętrznej szukał oparcia w skłóconym z cesarstwem papiestwie.

Podobne prace

Do góry