Ocena brak

Rozbicie dzielnicowe - Małopolska pod rządami Bolesława Wstydliwego

Autor /Racibor Dodano /03.11.2011

Rządy królewskie Konrada mazowieckiego trwały do 1243r., kiedy to książe ten został wypędzony z Krakowa i pokonany w bitwie pod Suchodołem. Na opuszczony tron wprowadzono Bolesława Wstydliwego. Główną rolę w tym epizodzie dziejowym odegrał znowu przedstawiciel potężnego grodu Gryfitów, wojewoda krakowski Klemens z Ruszczy, co z uznaniem podkreślał wiele lat później sam Bolesław Wstydliwy. Próby odzyskania Krakowa przez Konrada nie powiodły się, z jego zaś synami ułożył Bolesław poprawne stosunki.

Znaczenie Małopolski wzrosło dzięki odkryciu soli kamiennej (1251). Wcześniej bowiem eksploatowano tylko solankę. Bolesław Wstydliwy przeprowadził poważną reformę salin, dzięki której stały się one dochodowym przedsiębiorstwem.

W stosunkach wewnętrznych zaznaczała się daleko idąca i skuteczna dążność emancypacyjna Kościoła, która znalazła wyraz w rozległych przywilejach immunitetowych. Ale doszło też do sporu księcia z biskupem Pawłem z Przemankowa. Dużą rolę odgrywał tu w życiu państwowym wiec.

W toczącym się od sporze czesko-węgierskim o spadek po austriackich Babenbergach Bolesław Wstydliwy (za nim Bolesław Pobożny i Leszek Czarny) zaangażował się po stronie Węgier. Zaważyło tu zapewne jego małżeństwo z córką Beli IV węgierskiego, jak również małżeństwo siostry Bolesława, Salomei z bratem Beli, Kolomanem. Ponieważ równocześnie książęta śląscy poparli Czechy, Bolesław Wstydliwy podejmował dywersyjne, niszczące wyprawy na Śląsk. Natomiast Władysław, książe opolski, wyprawił się w 1273r. na Kraków.

W drodze powrotnej został wprawdzie pobity pod Bogucinem, ale Bolesław zrzekł się jego na rzecz zachodniej części ziemi krakowskiej, tak, że granica księstwa opolsko-raciborskiego przesunęła się wówczas pod sam Kraków. W tym czasie Bolesław odstąpił sojuszu z Węgrami, a w 1278r. w wielkiej rozprawie czesko-habsbursiej wysłał nawet Czechom posiłki. Angażował się nadto Bolesław w kościelny program chrystianizacji Jaćwieży i Rusi. Przed śmiercią w 1279r. na następcę swojego desygnował księcia sieradzko-łęczyckiego Leszka Czarnego, co potwierdziła nadto elekcja możnych.

Podobne prace

Do góry