Ocena brak

Rozbicie dzielnicowe - Ku zjednoczeniu Polski

Autor /Racibor Dodano /03.11.2011

Przemiany gospodarczo-społeczne Polski XII wieku stworzyły warunki, w których zjednoczenie Polski było konieczne. Rozwój gospodarki towarowo-pieniężnej tworzył więzi ekonomiczne o charakterze wczesnych rynków lokalnych, ale również i więzi handlowe o szerszym zasięgu, wykraczające poza granice pojedynczych księstw ui wym,agające opieki władzy państwowej, jakiej nie mogły zagwarantować drobne, często skłócone organizmy polityczne. Rycerstwo stawało się ponaddzielnicową, solidarną siłą społeczną.

Było zainteresowane w władzy publicznej, która by ich chroniła. Ale i możnowładztwo, dawniej głowna siła rozkładowa jedności politycznej Polski, odgrywać zaczęło inną rolę. Tworzyło teraz stronnictwa o zróżnicowanych tendencjach, popierające cześto przedsięwzięcia zjednoczeniowe. Wreszcie bardzo ważną rolę w procesie zjednmoczenia ziem polskich odegrał Kościół. Stanowił on jedną organizację wiążącą wszystkie dzielnice. Podział na diecezje nie pokrywał się z podziałem dzielnicowym, co utrudniało pracę. Bowiem, dobra jednego biskupa często znajdowały się na terenie kilku, nie zawsze zgodnych władców. Właśnie problemy polityczne często dawały się we znaki duchownym.

O żywotności ideologii zjednoczeniowej w łonie kościoła polskiego świadczy legenda o św. Stanisławie, a mianowicie wątek o zrośnięciu się członków świętego, co miało zapowiadać połączenie w jedną całość rozbitej Polski. Ruchowi zjednoczenia towarzyszyło rozbudzenie w całym niemal społeczeństwie. Bardzo istotnym czynnikiem procesu zjednoczenia była sama dynastia piastowska, która przechowała silne poczucie więzi rodzinnej i przeświadczenie o niepozbywalności dóbr poza krąg rodzinny, jak gdyby i tutaj obowiązywało prawo bliższości krewnych do nabywania posiadłości w obrębie rodziny połączone z tzw. prawem retraktu w wypadku pominięcia bliższych.

Podobne prace

Do góry