Ocena brak

Rozbicie dzielnicowe - Dalsze postępy osadnictwa wiejskiego

Autor /Racibor Dodano /03.11.2011

W XIV w. Polska była terenem bardzo pomyślnego rozwoju gospodarki towarowo-pieniężnej. Przyczynił sie do tego dorobek stulecia poprzedniego. Czynnikiem zewnętrznym przyspieszającym rozwój był odpływ ku wschodowi kapitałów z Europy zachodniej, przeżywającej właśnie kryzys feudalnej struktury ekonomii i społeczeństwa. Największe nasilenie rozwoju polskiego osadnictwa przypadło na czasy panowania Kazimierza Wielkiego. Rozwój ten był dziełem głównie rodzimej ludności, a nie tak jak wcześniej, ludów obcych.

Całe przedsięwzięcie polegało na przebudowie struktury rolnej państwa na wzór osad zorganizowanych na prawie czynszowym w stuleciu poprzednim. Cała akcja zmierzała w dwóch kierunkach: przebudowy struktury rolnej wsi już od dawna istniejących oraz zakładania wsi na obszarach dotąd pod uprawę nie zajętych.

Dokonywano więc komasacji gruntów, aby tworzyć gospodarstwa o dużym potencjale produkcyjnym. Osadników nierzadko wspierano materialnie, chodziło bowiem o to, aby mieli niezbędną siłę pociągową i środki na zakup narzędzi rolniczych. W zakresie świadczeń wzrastało znaczenie czynszów pieniężnych. Równolegle zmierzano do zamiany poboru co dziesiątego snopa na określoną ilość zboża lub na stałą kwotę pieniężną. Chciano w ten sposób zryczałtować dziesięcinę.

Ludnośc wiejska tego okresu cieszyła się jeszcze znacznymi swobodami, jednak zaczęto im z biegiem czasu precyzować warunki.

Podobne prace

Do góry