Ocena brak

ROYAL NAVY - brytyjska marynarka wojenna

Autor /mati Dodano /28.02.2011

Brytyjska marynarka wojenna w chwil i wybuchu 11 wojny świato­we j była najpotężniejszą siłą morską świata.

Royal Navy miała jednak wiele słabych stron: w 1918 r. utraciła zwierzchność nad lotnictwem morskim, które wróciło w jej skład dopiero w 1936 r., zbyt późno, aby nastąpiła pełna integracja; więk­szość okrętów pochodziła z okresu I wojny światowej lub początku lat dwudziestych (z 15 pancerników -12 wybudowano w latach 1913--16); zaniedbano przygotowania kadry, sprzętu do zwalczania nie­przyjacielskich okrętów podwod­nych i ochrony linii żeglugowych, na skutek czego w chwili wybuchu wojny nie było dostatecznej liczby niszczycieli i jednostek eskorto­wych. Strategiczny plan działania Royal Navy nawiązywał do doświadczeń I wojny światowej i przewidywał zamknięcie niemieckim okrętom wyjścia na Morze Północne i Atlantyk oraz zapewnienie bez­pieczeństwa własnej żegludze do­starczającej surowce, bez których gospodarka brytyjska nie mogłaby funkcjonować. Jako główny ak­wen działania wyznaczono Ocean Atlantycki, przykładając mniejszą wagę do działań na Morzu Śródziemnym, gdzie ciężar ochrony li­nii żeglugowych i zwalczania flo­ty włoskiej przejęła flota francu­ska.

Pierwsze miesiące wojny przyniosły wiele upokarzających porażek: we wrześniu poszedł na dno lotniskowiec *Courageous storpedowany przez U-29, w paź­dzierniku w bazie Floty Macierzy­stej pancernik *Royal Oak został storpedowany przez niemiecki okręt podwodny U-47, w kwietniu 1940 r. niemieckie okręty, prze­chodząc pod bokiem najpotężniej­szej floty świata, dokonały inwazji na *Norwegię. Nasilające się ataki *U-bootów na żeglugę aliancką wykazały, że Royal Navy nie mo­że zapewnić bezpieczeństwa na szlakach wodnych. Sytuacja stra­tegiczna pogorszyła się po upadku * Francji w czerwcu 1940 r.; bry­tyjska marynarka musiała przejąć ciężar walki na Morzu Śródziem­nym, co powodowało rozproszenie sił.

Jednocześnie obawa przed in­wazją niemiecką (*„Seelówe") zmuszała admiralicję do trzymania w pogotowiu największych okrę­tów. W tym okresie szczególne znaczenie miała pomoc Stanów Zjednoczonych, które w 1940 r. dostarczyły 50 starych niszczycie­li, a następnie na mocy ustawy *Lend-Lease z marca 1941 r. roz­poczęły budowę okrętów i przy­stąpiły do przekazywania samolo­tów dla lotnictwa morskiego (war­tość pomocy amerykańskiej w 1941 r. wyniosła 1 082 min do­larów). Początek wojny na Dale­kim Wschodzie przyniósł Royal Navy dotkliwe porażki: 10 grudnia 1941 r. pod *Kuantan zatopione zostały pancernik *Prince ofWales i krążownik liniowy *Repulse, co dało Japończykom przewagęw południowo-wschodniej Azji. 15 lutego skapitulował *Singapur będący główną bazą morską na Dalekim Wschodzie, w kwietniu 1942 r. zespół okrętów japońskich zadał Brytyjczykom duże straty nawodach *Cejlonu, zatapiając lotni­skowiec Hermes, dwa ciężkie krą­żowniki i mniejsze jednostki.

Na Atlantyku sukces, jaki okręty brytyjskie odniosły w maju 1941 r., zatapiając pancernik * Bi­smarck, miał nie tylko wydźwięk moralny i propagandowy, ale ozna­czał kres rajdów największych okrętów *Kriegsmarine. Nowa organizacja działań okrętów na­wodnych (zespoły uderzeniowe Maxa *Hortona), wprowadzenie do uzbrojenia lotnictwa morskiego samolotów dalekiego zasięgu (Short *Stirling, *Catalina), roz­budowa floty lotniskowców i lotni­skowców eskortowych, pełne wy­korzystanie najnowszych osiągnięć naukowców brytyjskich (*radar, *ASDIC), przyniosły Royal Navy oraz US Navy w 1943 r. zwycię­stwo w bitwie o *Atlantyk. Na Mo­rzu Śródziemnym Flota Śródziem­nomorska dowodzona przez adm. Andrew *Cunninghama uzyskała przewagę nad włoskimi siłami morskimi. Od 1942 r. na Dalekim Wschodzie brytyjskie siły morskie ograniczały swoją działalność do rejonu Oceanu Indyjskiego (ochro­na linii żeglugowych). Dopiero po odniesieniu zwycięstwa na Atlan­tyku okręty brytyjskie w 1944 r. dołączyły do floty amerykańskiej na Pacyfiku.

Od 1939 do 1945 r. stocznie bry­tyjskie wybudowały 722 okręty bojowe i 5000 innych jednostek (pomocniczych, desantowych itp.) o łącznej wyporności 2 min t. Okręty Royal Navy eskortowały 220 000 statków w 9 tys. konwo­jów, zatopiły lub przechwyciły okręty i statki państw „osi" o łącz­nym tonażu 10 056 000 BRT.

 

Podobne prace

Do góry