Ocena brak

Rośliny wiatropylne

Autor /Astra Dodano /31.01.2012

W kategoriach ewolucyjnych, wiatropylne rośliny kwiatowe są najbardziej prymitywnymi przedsta­wicielami okrytozalążkowych - ich zapylenie moż­liwe jest bez udziału owadów.
Roślinami wiatropylnymi są trawy i wiele gatun­ków drzew. Produkują one duże ilości pyłku i dzię­ki temu zwiększają szansę pomyślnego zapylenia. Ludzie z uczuleniem najlepiej wiedzą, jak wiele wywołującego reakcję alergiczną pyłku znajduje się na wiosnę w powietrzu. Dla tego typu roślin wykształcanie płatków kwiatowych jest nie tylko niepotrzebne, ale wręcz szkodliwe, gdyż mogłoby być przeszkodą w uniesieniu się pyłku w powie­trze. Kwiaty więc są zwykle małe i niepokaźne, nie są barwne, chociaż ich pręciki mogą być cza­sami duże i kolorowe.
Wiele gatunków drzew i krzewów ma kotki oraz bazie. Na wierzbach kwiaty męskie i żeńskie pow­stają na osobnych drzewach, a u brzóz na jednej roślinie. Kotki męskie, które wytwarzają pyłek, są zwykle stosunkowo duże i wyraźne, kotki żeńskie często są małe. Piękne kotki leszczyny (Corylus avellana), które można zaobserwować na wiosnę, są kwiatostanami męskimi; kwiaty żeńskie, które przekształcają się w orzechy laskowe, są czerwo­ne i bardzo drobne. Trudno je zauważyć, jeżeli pobieżnie ogląda się gałązkę krzewu. Kiedy kotki są potrząsane przez podmuchy wiatru, uwalniają py­łek, co stwarza szansę na to, że jakieś ziarna unie­sione w powietrze opadną na kwiaty żeńskie.
Większość traw ma części męskie i żeńskie na tym samym kwiecie, a ponieważ kwiaty są zebra­ne w kłosy, stopień zapylenia jest zwykle wysoki. U tych gatunków traw, u których części męskie i żeńskie znajdują się w osobnych częściach tej samej rośliny, na przykład u kukurydzy (Zea mays), kwiaty męskie są osadzone niżej, tak więc pyłek opada na nie z góry.

Podobne prace

Do góry