Ocena brak

Roślinność górska

Autor /Wala Dodano /31.01.2012

Rośliny, owady, ptaki i ssaki żyjące w górach muszą zmagać się z porywistymi wiatrami, niską temperaturą, silnym nasłonecznie­niem, niską wilgotnością i małym stężeniem tlenu i dwutlenku węgla w powietrzu. Wraz ze wzrostem wysokości o każde 100 metrów, temperatura spada o 0,5-1 stopnia Celsjusza. Oznacza to, że ponad granicą lasu, na wysokości 2700 m temperatura jest niższa o około 16 stopni od temperatury na wysokości morza. W górach mają miejsce duże wahania temperatury pomiędzy dniem a nocą, latem a zimą oraz pomiędzy stokami południowy­mi a zboczami o wystawie północnej. Na wyso­kości 3000 m temperatura gleby na nasłonecznio­nym zboczu może dochodzić do 60°C, podczas gdy w tym samym czasie na zboczu zacienionym może osiągać zaledwie 6 stopni. Chociaż góry często bywają spowite chmurami i mgłą, nierówny teren jest przyczyną szybkiego spływania wody w dół, co powoduje, że stoki gór są zaskakująco suche.
W umiarkowanych rejonach półkuli północnej układ zbiorowisk flory górskiej jest podobny do pasmowego charakteru obszarów roślinnych, które napotkać możemy podróżując na północ, w stronę bieguna - naprzód mijamy las liściasty, następnie bory iglaste i wysokogórskie łąki. W Alpach niż­sze partie gór okrywa las mieszany z udziałem głównie dębów, wyższe rejony porośnięte są buczynami, nad którymi występuje piętro regla górne­go, czyli boru górskiego, w skład którego wcho­dzą świerki, sosny i modrzewie. Nad linią lasu występuje piętro kosodrzewiny, gdzie w skład roś­lin wchodzą także karłowate olchy. Wyżej roślin­ność ta jest stopniowo zastępowana przez alpejskie łąki, na których kwitną rozmaite kolorowe kwia­ty, takie jak szafrany, niezapominajki, dzwonki alpejskie i górskie maki. Rośliny stref wysoko­górskich porastają zbocza, sięgając aż granicy śnie­gu. Wśród nich są te, które często uprawiają ogrodnicy, niewysokie i o dużych kwiatach - goryczki, jaskry wysokogórskie, szarotki alpejskie, pier­wiosnki i skalnicowate.
Najwyższe partie gór porastają jedynie porosty i glony. Porosty występują na nagich ścianach skal­nych i dużych kamieniach. Ich różne formy odgry­wają ważną rolę w procesie wietrzenia, czyli kru­szenia się skał. Glony i sinice nadają ciekawą barwę skalnym ścianom, a niektóre z nich, występując w dużych ilościach (na przykład Haematococcus), są przyczyną zjawiska zwanego „czerwonym śniegiem", który w istocie jest wielką masą tych jed­nokomórkowych organizmów żyjących na śniegu górskich lodowców.

Życie wysoko w górach.
Większość gatunków wysokogórskiej flory to wol­no rosnące rośliny wieloletnie, które kwitną wtedy, gdy zgromadzą wystarczająco dużo zapasów skład­ników odżywczych. Tak jak typowe rośliny pustyn­ne, wiele gatunków roślin wysokich gór - na przy­kład rozchodnik - jest sukulentami, które gromadzą wodę w mięsistych liściach i łodygach. Wiele gatunków posiada bardzo małe liście i ma rozeto­wy lub płożący charakter.
Wiele gatunków roślin, na przykład szarotka alpejska, jest pokrytych małymi, wełnistymi wło­skami, które tworzą tzw. kutner. Uwięzione po­między włoskami powietrze jest cieplejsze niż powietrze w otoczeniu i dzięki tej specyficznej warstwie izolacyjnej rośliny takie mogą przetrwać niskie, jak i wysokie temperatury. Innym przysto­sowaniem do życia w chłodnych warunkach, obserwowanym na przykład u jaskra lodowcowe­go, jest produkowanie wysoko stężonego soku, co obniża punkt krzepnięcia wody, a tym samym czyni roślinę odporną na zamarznięcie. Te gatun­ki roślin, które rosną na odkrytych skałach, gdzie warstwa gleby jest bardzo płytka, mają rozbudowane systemy korzeniowe. Zakotwiczają je one w podłożu oraz wchłaniają sole mineralne i wodę.
Kwiaty roślin wysokogórskich, na przykład goryczek, są często nieproporcjonalnie duże w sto­sunku do wielkości całej rośliny i bardzo barwne. Kwiaty innych gatunków, na przykład pierwiosn­ków, rosną w efektownych kępkach. Barwa kwia­tów jest najczęściej ciemnoniebieska, różowa, żółta i biała, co skutecznie wabi zapylające je owady.
Ponieważ wysoko w górach występują tylko bardzo nieliczne gatunki owadów, które mogłyby zapylać kwiaty, rośliny występujące na dużych wysokościach najczęściej są wiatropylne lub samo-pylne. Kwiaty górskich traw są wiatropylne, a ich nasiona są uwalniane wtedy, gdy zaczynają kieł­kować, dzięki czemu zwiększa się szansa, że wyro­sną z nich nowe organizmy.

Podobne prace

Do góry