Ocena brak

Ropucha zielona

Autor /Bill Dodano /12.01.2012

Rodzina ropuchowate (Bufonidae)

Wygląd: nie do pomylenia z żadnym innym gatunkiem ptaza bezogonowego, gdyż ta duża, masywna, osiągająca dtugość do 10 cm ropucha cechuje się bardzo charakterystycznym rysunkiem barwnym na grzbiecie. Całą stronę grzbietową pokrywają nieregularne jasno- lub ciemnozielone duże pola i mniejsze plamy. Są one ostro odgraniczone od położonych między nimi jasnych stref, co przypomina wzór pokrywający siatki maskujące stosowane do ukrycia pojazdów wojskowych. Plamisty wzór na grzbiecie ropuchy zielonej ma podobny efekt maskujący. Zmienną intensywnością ubarwienia ropuchy zielone dostosowują się do barwy podłoża tak, że spoczywającą w bezruchu ropuchę można łatwo przeoczyć. Czerwonawe lub żółtawe punkty na jasnym tle lub plamach barwnych wyglądają jak ziarenka piasku i potęgują efekt maskujący.

Strona brzuszna jest przeważnie jednolicie jasna lub kremowa, niekiedy może być jednak pokryta ciemnymi plamami. Spotykane są także zupełnie ciemne zwierzęta. Bardzo rzadko występują okazy ropuchy zielonej z paskiem grzbietowym, takim jak u r. paskówki. Położone za oczami parotydy, nieznacznie wznoszą się ponad powierzchnię ciała. Oczy zaopatrzone są w złocistozieloną, ciemno przyprószoną tęczówkę i poziomo ustawioną źrenicę. W przeciwieństwie do ropuchy szarej, r. zielona jest bardzo zwinna i dzięki swoim stosunkowo długim tylnym nogom może wykonywać krótkie skoki, szybko następujące jeden po drugim. Po sposobie poruszania się można odróżnić tę ropuchę od innych gatunków również w półmroku.

Samce mają na podgardlu pojedynczy rezonator, za pomocą którego wydają melodyjne trele, wznoszące się i opadające, brzmiące jak „pir-r-r-r...". Trwa to 10-15 sekund. Zaczyna się cicho i stopniowo głos nabiera mocy, po czym można odróżnić trel samca r. zielonej od podobnych dźwięków wydawanych przez turkucia podjadka.

Występowanie: r. zielona pochodzi ze strefy 72 azjatyckich stepów i rozprzestrzeniła się we wschodniej i środkowej Europie po ustąpieniu epoki lodowcowej. Jej areał występowania sięga na zachodzie do wsch. Francji, na północy do pd. Szwecji i okolic Moskwy. W Polsce na obszarze całego kraju, pospolita, jednak rzadsza od r. szarej, pod ochroną gatunkową. Ponadto jest rozsiedlona na Bałkanach, we Włoszech, na wyspach w zach. części Morza Śródziemnego i w pn. Afryce.

Środowisko: jako gatunek stepowy ropucha zielona doskonale znosi zarówno zimowe mrozy, jak i letnie upały. Znajduje sprzyjające warunki do życia również w stepowiejącym wskutek gospodarki człowieka krajobrazie roi niczym, w którym występują piaszczyste pola, ogrody wiejskie i osiedla, oraz odpowiednie do rozrodu zbiorniki wodne. Spotyka się ją także w winnicach oraz opuszczonych kamieniołomach, żwirowniach i miejscach wydobycia piasku oraz na wrzosowiskach, a w Azji wysoko w górach do 4200 m n.p.m.; w środ. Europie na ogół unika gór, jednak w Tatrach dociera przypuszczalnie aż do piętra kosodrzewiny, a na Babiej Górze znajduje się ją jeszcze na wysokości 1600 m n.p.m.

Tryb życia: głównie zmierzchowy i nocny; ropucha zielona doskonale się wspina. Sen zimowy zaczyna się z nadejściem pierwszych mrozów i trwa do końca marca lub początku kwietnia. Na zimowanie ropucha zielona wyszukuje odpowiednie kryjówki pod większymi kamieniami lub w naturalnych zagłębieniach w ziemi. Jako typowy gatunek stepowy jest bardzo ruchliwa i pokonuje duże odległości, by dotrzeć do źródeł światła, gdzie mogłaby polować na przylatujące do nich owady.

Rozród: okres godowy ciągnie się od kwietnia do czerwca. Zbiornikami rozrodczymi są płytkie, obficie zarośnięte roślinnością kałuże i bajorka. Ropucha zielona nie jest tak silnie jak inne gatunki ropuch przywiązana do macierzystego zbiornika rozrodczego, co wiąże się z niestałością drobnych zbiorników wodnych w strefie stepowej. Sznury skrzeku mierzące 2-4 m długości zawierają ponad 10000 jaj.

Pokarm: owady, ślimaki i skąposzczety oraz pająki i stonogi, na które poluje nocą, a podczas bardzo chłodnej pogody również w dzień.

Podobne prace

Do góry