Ocena brak

"Romeo i Julia" - streszczenie

Autor /gienek Dodano /08.03.2011

        CZAS I MIEJSCE AKCJI: Wydarzenia ukazanae w dramacie rozgrywają się pod koniec XVI wieku we włoskich miastach: przede wszystkim w Weronie oraz w Mantui.

BOHATEROWIE

        ROMEO: Pochodził z arystokratycznego rodu Montekich. Początkowo w utworze jest to bardzo niedojrzały, wyraźnie egzaltowany młodzieniec. Nieco łzawy marzyciel, przy tym melancholijny, skłonny do czułostkowości i upajający się własnymi słowami: wypowiada ich dużo, często bez pokrycia. Ale już wtedy, chociaż ta postać może i drażnić, jest w nim sporo ciepła, uroku, chłopięcej szczerości.

        Prawdziwa miłość zdecydowanie odmieniła Romea. Uspokoiła go, uczyniła bardziej zaradnym, bliższym realnego życia. Kolejne tragiczne doświadczenia (obelgi, zabicie Tybalta, dożywotnie wygnanie z Werony) czynią go osobą coraz doroślejszą. Po śmierci Julii Romeo staje się w pełni dojrzałym mężczyzną, ale są to już ostatnie chwile jego życia. Z imponującym spokojem żegna się ze światem. Wielka miłość miała w jego przypadku wymiar fatalny, była wszystko niszczącą siłą.

        JULIA: Wywodziła się z rodziny Kapuletów. Miała w tragedii 14 lat, była cichą, posłuszną, milczącą dziewczyną. I ją wielka miłość wyraźnie odmieniła, gwałtownie przyśpieszyła proces dojrzewania, uczyniła dziewczynę zdolną do samodzielnego podejmowania nawet najtrudniejszych, ostatecznych decyzji. Zawsze mówiła od Romea znacznie mniej - także o miłości, chociaż kochała wybranego miłością równie mocną, co czystą. Mówiła prosto i szczerze, tego samego oczekując od Romea. Potrafiła odrzucić przyjęte schematy postępowania, np. pierwsza zaproponowała małżeństwo.

        Gdy Romeo zabił Tybalta uznała, ze wygnanie ukochanego równa się z jej śmiercią, że nie zniesie rozłąki, małżeństwa z Parysem, niekochanym mężczyzną. Osamotniona, wobec bezwzględności ojca i obojętności matki, popełniła samobójstwo.

        PROBLEMATYKA: Jest to utwór o wielkiej młodzieńczej miłości, wręcz zuchwałej, próbującej przezwyciężyć wszelkie niesprzyjające okoliczności. To miłość piękna i dobra, którą niszczy otaczająca parę rzeczywistość. W barwnej, rozbawionej Weronie kochankowie stają się ofiarami przypadku, płacą najwyższą cenę za nienawiść panującą między ich rodami. Owe przypadki, następujące po siebie zdarzenia prowadzą nieuchronnie ku katastrofie, śmierci. Dramat jest obrazem ogromnych i sprzecznych namiętności: miłości i nienawiści, radości życia i pragnienia śmierci, szczęścia i rozpaczy.

        Miłość Romea i Julii otwierała przed nimi wspaniałe perspektywy, mogła stać się podstawą dobra, radości życia, piękna. Przekształciła się w siłę niszczącą. Chociaż za sprawą Romea i Julii zwaśnione rody mogły zawrzeć zgodę, to tak się nie stało. Dopiero śmierć kochanków miała moc oczyszczającą. Potrzebna była tragedia, wielki ból rodziców, który pogodził przy grobie Montekich (spokojnych, przyjmujących wobec przeciwników postawę obronną) z Kapuletami (agresywnymi, dumnymi i brutalnymi). To jakby drugie, bardziej już społeczne, oblicze miłości w utworze Szekspira: pokochać to znaczy dążyć do pokoju, zgody.

        BUDOWA UTWORU: Za panowania królowej Elżbiety I Anglia przeżywała okres świetnego rozwoju kulturalnego, którego podstawę stanowiły ówczesne sukcesy gospodarcze i polityczne kraju. Imię królowej weszło nawet w skład nowego typu dramatu - "dramatu elżbietańskiego". Odznaczał się on ostateczną eliminacją średniowiecznych pozostałości, wewnętrznym ładem i praktycznie w całości świecką tematyką, był bardzo ściśle związany z realnym życiem, inspirowany jego przejawami. Dzięki temu londyńscy autorzy dokonali przełomu w literaturze scenicznej.

        Szekspira uważa się za twórcę nowożytnego teatru. Wprowadził on szereg nowatorskich rozwiązań, np. odstąpił od reguły trzech jedności (czasu, miejsca i akcji), odrzucił zasadę, że na scenie nie może znajdować się więcej niż trzech aktorów. Nowe w jego pisarstwie było i to, że wraz z rozwojem akcji zmieniały się charaktery postaci scenicznych (co widać i na przykładzie Romea oraz Julii).

        Pisarskie mistrzostwo Szekspira jest widoczne w każdym fragmencie Romea i Julii, dramatu o niezwykle szybkiej akcji, błyskawicznie następujących po sobie zdarzeniach, scenach o bardzo różnym charakterze. Piękny, poetycki język autora służy zarówno sugestywnych pod względem psychologicznym postaci, buduje też nastrój dzieła. Szekspir dbał przy tym niezmiennie o wierność realiom życia, odmiennie charakteru, kolorytu epoki, w której umieścił akcję.

Podobne prace

Do góry