Ocena brak

Rodzaje gier dydaktycznych

Autor /Ananiasz2 Dodano /19.12.2011

Podział gier dydaktycznych:

  1. Burza mózgów – ta metoda przeznaczona jest do samodzielnego, szybkiego wymyślania przez uczniów zbioru hipotez przy wykorzystaniu myślenia intuicyjnego.

  2. Metoda sytuacyjna – zwana metodą przypadków – polega na bardzo dokładnym rozpatrzeniu jakiegoś przypadku, tak skonstruowanego, że jest on typowy, często wykorzystujemy w szkolnictwie medycznym, wojskowym.

  3. Metoda symulacyjna – inaczej inscenizacja – to udawanie kogoś np. nauczyciela, robi się wszystko tak jakby się nim było. Uczeń jest aktywny.

Dzieli on gry dydaktyczne na:

  • burzę mózgów,

  • metodę sytuacyjną,

  • metodę symulacyjną,

  • metodę biograficzną.

Burza mózgów jest metodą przeznaczoną do samodzielnego i szybkiego wymyślania przez uczniów zbioru hipotez przy wykorzystaniu myślenia intuicyjnego.

Metoda sytuacyjna nazywana także metodą przypadków, polega na bardzo dokładnym rozpatrzeniu jakiegoś przypadku, tak skonstruowanego, żeby był typowy dla dużej klasy zdarzeń. Rozwiązanie problemów zawartych w grze sytuacyjnej służy ukształtowaniu umiejętności przydatnych do rozwiązywania często trafiających się zadań, których główne cechy uczyniono przedmiotem gry.

Uczniom przedstawia się sytuację wymagającą podjęcia decyzji, doprowadza się ich do zaproponowania kilku rozmaitych projektów decyzji i omawia się konsekwencje każdej z nich.

Metoda biograficzna, jak sama nazwa wskazuje ma u podstaw biografię wielkiego uczonego lub kogoś znanego, który mógłby posłużyć poznaniu szerszego zjawiska. Nie sama postać i jej życie jest poznawaną rzeczywistością, ale sprawy, które można poznać z perspektywy życiorysu jednego człowieka. Wyróżnić można przy stosowaniu tej metody następujące etapy:

  • wybór postaci,

  • zebranie materiałów,

  • określenie tematyki gry,

  • przygotowanie zestawu pytań,

  • opracowanie scenariusza gry,

  • określenie zadań dla uczniów,

  • przygotowanie wytycznych do końcowego omówienia gry.

Metoda symulacyjna. W trakcie symulacji (inscenizacji) gracze mają znaczne możliwości oddziaływania na model, który wskutek działań podlega zmianom: staje się modelem procesu rzeczywistego, którego częścią są działania graczy i skutki tych działań. Gracze są więc współtwórcami modelu, ich działanie sprawia, że model zyskuje na trafności i kompletności.

  • gry arytmetyczne – do których zaliczamy te gry, które kształcą umiejętności związane ze sprawnym liczeniem w zbiorze liczb naturalnych. Gry te sprzyjają kształtowaniu pojęcia liczby, odróżnieniu cyfry od liczby, służą też poznaniu struktury liczby w zależności od kolejności zapisanych cyfr a także kształcą sprawności rachunkowe;

  • gry geometryczne – rozwijają spostrzegawczość oraz kształcą umiejętność wyszukiwania i układania figur geometrycznych różniących się przynajmniej jedną cechą;

  • gry logiczne – uczą dzieci logicznego myślenia i poprawnego posługiwania się zwrotami logicznymi „nie”, „lub”, „żaden”, „każdy”;

  • gry kombinatoryczne – stwarzają możliwości rozwijania myślenia matematycznego i kształtowania pewnych pojęć matematycznych;

gry algebraiczne – przygotowują uczniów do rachunku algebraicznego

  • gry sprawnościowe to takie, którym głównym celem jest rozwijanie określonych umiejętności i sprawności matematycznych uczniów, np. technik liczenia;

  • gry strukturalne zawierają takie reguły, które sprzyjają poznawaniu przez uczniów określonych struktur logicznych lub matematycznych. Wymagają logicznego myślenia i uczą zachowania określonego porządku, np. w układaniu elementów danego zbioru;

gry strategiczne to trzeci rodzaj gier matematycznych. Reguły tego typu gier umożliwiają poszukiwanie strategii wygrania, dzięki czemu mają one korzystny wpływ na rozwój logicznego myślenia matematycznego. Istota gier strategicznych polega na tym, że rozpoczynający grę może wykonać taki ruch, który da mu gwarancję wygrania. Jest to możliwe wtedy, gdy ten gracz pozna dokładnie strukturę gry i odgadnie strategię prowadzącą do wygrania.

Podobne prace

Do góry