Ocena brak

Rewolucja Kulturalna w Chinach

Autor /marisa Dodano /02.04.2011

Wymagany Adobe Flash Player wesja 10.0.0 lub nowsza.

praca w formacie ppt Rewolucja Kulturalna w Chinach

Transkrypt

Rewolucja Kulturalna w Chinach
(wuchang jieji wenhua dageming)
1966­1969

Geneza




Po nieudanym Wielkim Skoku władzę w ChRL
przejął polityczny przeciwnik Mao – Liu Shaoqi
(wiceprzewodniczący w partii).
Liu Shaoqi zaczął wprowadzać politykę
gospodarczą, która miała naprawić ekonomicznie
wyniszczony kraj. Polityka ta została skrytykowana
przez Mao, który oskarżył Liu Shaoqi o wejście na
drogę kapitalizmu.

Wrzesień 1962




Wprowadzono konkurencyjny "ruch kształcenia
socjalistycznego" z inicjatywy Mao - nowe wzorce
gospodarcze.
Za przykład posłużyły postacie:
a.

b.

brygada rolnicza Dazhai w Shanxi (która rzekomo
osiągnęła ogromne plony, w rzeczywistości wspierana
przez zasoby państwa)
Lei Feng, młody żołnierz oddany Mao, uważający się za
śrubkę w całym kolektywie. Prawdopodobnie nigdy nie
istniał.

Czerwona książeczka






Posiadał ją każdy obywatel
Zawierała cytaty z dzieł Mao Zedonga, opatrzona
wstępem Lin Biao
Hasła głoszące wyższość analfabetów nad
intelektualistami („Lepszy czerwony niż uczony”),
kult pracy fizycznej i wiarę, że słuszna ideologia
może zastąpić wiedzę.

Postać żony Mao – Jiang Qing




Była czwartą żoną Mao. Drugoplanowa aktorka,
która do 1966r. trzymała się z dala od polityki.
W lutym 1966 nastąpił przełom. Podczas forum
literacko - artystycznego w Szanhaju Lin Biao
oznajmił, że dokumenty armijne dotyczące literatury i
sztuki powinny być przesyłane do niej. W ten sposób
Jiang Qing stała się pełnoprawnym
współpracownikiem swojego męża i jego
sojuszników.

Żona Mao skazana na śmierć w styczniu 1981 (wyrok 
zamieniono na dożywocie,  pani  Mao popełniła samobójstwo
powiedziała: "Byłam tylko psem Mao, kogo  kazał gryźć 
zagryzałam".

Sztuka Wu Hana 




w 1961 w Stołecznej operze w Pekinie wystawiona
została sztuka wybitnego pisarza i burmistrza Szanghaju
- Wu Hana. Była wystawiana przez 4 lata, lecz po tym
czasie Jiang Qing stwierdziła, że Wu Han powinien był
przed wystawieniem skonsultować sie z nią w sprawie
sztuki. Następnie wysnuła wnioski jakoby sztuka
(opowiadająca o dymisji gubernatora Hai Jui za czasów
dynastii Ming) niosła ukryta krytykę dotyczącą Mao i jego
dymisji Pen Dehuaian
Sprawa sztuki została poruszona przez Mao na
posiedzeniu Politbiura. Domagał sie on potężnienia sztuki
i kampanii przeciwko "burżuazyjno reakcyjnemu
myśleniu" w literaturze i sztuce.

GRK ­ Grupa do spraw Rewolucji Kulturalnej






16 maja sformowano GRK - Grupę do spraw
Rewolucji Kulturalnej, podległą w rzeczywistości
Mao.
Przewodniczącym grupy został Chen Bod, wieloletni
prywatny sekretarz Mao, a zastępcą Jiang Qing.
29 czerwca uczniowie ze szkoły średniej przy
uniwersytecie Qinghua założyli opaski z napisem
Czerwona Gwardia" (hunwejbini), przekształcając
się w formację bojową i przeciwstawiając się
władzom uniwersyteckim.

Czerwona Gwardia

1 ­ 12 sierpnia 1966 zjazd plenum KC




w dniach 1 - 12 sierpnia miał miejsce zjazd plenum KC,
gdzie przy braku połowy członków Mao uzupełnił wolne
miejsca swoimi rewolucyjnymi studentami. W wyniku
głosowania Liu Shaoqi został usunięty ze stanowiska
wiceprzewodniczącego partii na rzecz Lin Biao.
w czasie trwania zjazdu, 5 sierpnia, Mao osobiście
wywiesił plakat z hasłem "Zbombardujcie kwaterę
główną". Plakat potępiał wszystkich przywódców
partyjnych, sprzeciwiających się rewolucji. Przestraszeni
członkowie komitetu centralnego wydali 16-punktową
deklarację angażującą Chiny w rewolucję.

18 sierpnia 1966




Po zjeździe KC, 18 sierpnia liczne tłumy przybywały
na plac Tiananmen, by spotkać się z Mao.
Lin Biao i Chen Boda wzywali obecnych do
wykorzenienia tzw "czterech starych":
a.
b.
c.
d.

stara kultura,
stare zwyczaje,
stare poglądy,
stare obyczaje.

Pochód na cześć Mao Zedonga

Początek rewolcji






Szkoły i uniwersytety zostały zamknięte, ponieważ
uczniowie i studenci stali się pełnoprawnymi
rewolucjonistami.
Nieczynne były teatry i opery, nie kręcono filmów i
nie wystawiano sztuk.
Zabronione było czytanie literatury i gra na
instrumentach.

Plakaty propagandowe

Przebieg






Czerwonogwardziści wdzierali sie do domów,
poniżali mieszkańców i zmuszali do przyznania się
do kontrrewolucjonistycznych poglądów, niszczyli
meble, książki, niszczono też fabryki i zabytki.
Atakowano członków partii, nauczycieli,
intelektualistów, pracowników administracyjnych,
ludzi ze świata sztuki.
Miały miejsce makabryczne akty przemocy, jak
tortury i morderstwa, dokonywane przez studentów
na swoich wykładowcach czy dyrektorach szkół.
Codziennie wywożono z Pekinu ciężarówki
wypełnione trupami.

Czerwonogwardziści palą książki

Wuhan








Do rozmiarów prawdziwej anarchii i wojny domowej
doszło w metropolii Wuhan, w samym sercu Chin
Gdy w styczniu 1967 armia została upoważniona przez
Mao do otwartego zaangażowania się w działania
rewolucyjne, dowódca wojskowy w Wuhan, Chen Zaidao
zorganizował swoją własną Czerwona Gwardię tzw.
"Milion Bohaterów" i jawnie przeciwstawił się Mao.
Grupy zwalczały się nawzajem. W maju i czerwcu miało
miejsce apogeum walk.
Do przywrócenia minimalnego porządku niezbędna była
interwencja wojsk Mao. W wyniku pacyfikacji gen. Chen i
wyżsi dowódcy zostali aresztowani.
Zajścia w Wuhan pokazały Mao rzeczywiste rozmiary
rewolucji.

Zakończenie walk






Jesienią 1967 r. Mao wycofał oficjalnie swoje
poparcie dla rewolucji kulturalnej. Użył oddziałów
ChALW (Chińska Armia Ludowo-Wyzwoleńcza) do
przywrócenia ładu i odebrania władzy grupom, które
określał teraz jako “niekompetentne i politycznie
niedojrzałe”
28 lipca 1968 Mao otwarcie wyrzekł się Czerwonej
Gwardii
w latach 1968-69 ok. 14 mln czerwonogwardzistów
zostało zesłanych do pracy na roli.

dr hab. Krzysztof Gawlikowski: 






Rewolucja kulturalna” na pewno bardzo brutalnie
naruszyła ciągłość historyczną. Wychowało się już kilka
pokoleń Chińczyków oderwanych od swojej kultury,
którzy nie uczyli się w szkole średniej języka
klasycznego, nie czytali klasycznej poezji czy klasycznej
literatury.
„Rewolucja kulturalna” naruszyła ciągłość kulturową.
„Rewolucja kulturalna” niewątpliwie jednak
zdynamizowała rozwój Chin, wyzwalając je z dominacji
starożytności i tradycji. Gdyby nie doprowadzono
komunizm do ekstremum, społeczeństwo chińskie nie
wyzwoliłoby się od zauroczenia nim tak szybko

Podobne prace

Do góry