Ocena brak

Resztkowa dysplazja stawu biodrowego

Autor /kulka Dodano /20.12.2013

Pomimo stosowania często prawidłowego leczenia nieopracyjnego lub w przypadkach nieleczonych obserwujemy dzieci bez cech niestabilności stawu biodrowego, u których występują jednak objawy resztkowej dysplazji stawu, ujawniane w obrazie radiologicznym. Najczęstszą formą resztkowej dysplazji jest deficyt wskaźnika panewkowego w stosunku do normy wiekowej, nadmierny kąt antetorsji szyjki kości udowej i podwichnięcie stawu biodrowego objawiające się przerwaniem łuku Menarda-Shentona. Wszystkie te elementy wpływają na wartość kąta pokrycia głowy kości udowej według Wiberga. Właśnie ten kąt jest najbardziej rozpowszechnionym wskaźnikiem stosowanym do monitorowania dalszego rozwoju stawu biodrowego. Resztkowa dysplazja przy zachowanej zwartości u dzieci z prawidłową aktywnością w 2. roku życia nie stanowi wskazania do leczenia. W dalszym okresie rozwoju stawu należy oczekiwać spontanicznej przebudowy stawu biodrowego. Pozostaje pytanie, jak długo należy obserwować postępującą przebudowę? Uważamy, że tak długo, jak długo obserwować będziemy przebudowę, wyrażającą się postępującą poprawą wartości mierzonych wskaźników radiometrycznych. Większość autorów wskazuje na 5.-6. rok życia jako moment zahamowania przebudowy stawu biodrowego. Ponseti zwraca jednak uwagę, że nasady stropu panewki w części gómej, przedniej i tylnej, odpowiadające kościom tworzącym kość miedniczną, powstają po 8. roku życia. Może to świadczyć o istnieniu pewnego potencjału do przebudowy panewki również po tym czasie. Jednakże wraz z wiekiem zmniejszają się możliwości techniczne wykonania prostych technik chirurgicznych zapewniających przebudowę stawu. Stąd 6. rok życia jest wiekiem, w którym po wnikliwej analizie zdjęć radiologicznych należy podjąć decyzję o leczeniu operacyjnym.

Podobne prace

Do góry