Ocena brak

Resuscytacja oddechowo-krążeniowa u dzieci

Autor /milka Dodano /27.01.2014

Zasady zostały opracowane przez Grupę Pediatryczną Międzynarodowego Komitetu Łącznikowego ds. Resuscytacji (The Paediatric Life Support Working Party orthe Eu-ropean Resuscitation Council); opublikowano je w 2000 r. [ 2, 3 |. Ustalenia powyższe zmieniły zasady podobnego dokumentu z roku 1998 11 j. W roku 2000 podsumowano dotychczasowe doświadczenia i opracowano nowe zasady postępowania, obecnie obowiązujące [4, 5 |.

Przyjęto następujące zasady:

a.    niemowlę to dziecko w wieku poniżej I r.ż.;

b.    dziecko to osoba w wieku 1-8 lat;

c.    dzieci po ukończeniu 8 r. ż. są leczone tak jak dzieci młodsze, jednak w niektórych .sytuacjach w celu uzyskania skuteczności masażu serca należy zastosować technikę uciskania jak u dorosłych (obydwiema rękami).

Ustalenia zawarte w Wytycznych reanimacji z roku 2000 obejmują następujące zmiany dotyczące niemowląt i dzieci:

I. Rozpoznanie zatrzymania czynności serca. Wyczuwanie tętnienia dużych naczyń (tętnic szyjnych lub ramieniowych) zajmuje zbyt dużo czasu (powyżej 10 s). Zaleca się więc ocenę obecności oznak krążenia na podstawie stanu ogólnego (paramedycy - wzrokiem, słuchem i dotykiem stwierdzają występowanie lub brak prawidłowego oddechu, kaszlu bądź ruchów ratowanego) oraz wyczuwania tętnienia dużych naczyń w czasie krótszym niż 10 s. (personel medyczny).

2.    Rozpoczęcie masażu serca. Masaż należy rozpocząć, gdy brak oznak krążenia, częstość wyczuwalnego tętna wynosi poniżej 60/min. Nawet przy obecności czynności serca (tętno poniżej 60/min) prawidłowo prowadzony masaż serca nie doprowadza do powikłań.

3.    Wykonywanie masażu serca u niemowląt. Polecane jest wykonywanie masażu metodą uciskania mostka dwoma kciukami z obejmowaniem rękami klatki piersiowej. Zapewnia to warunki krążenia lepsze niż technika uciskania mostka dwoma palcami jednej ręki.

4.    .Stosunek masażu do wentylacji u dzieci powyżej 8 r.ż. powinien wynosić 15:2 (podobnie jak u dorosłych); u dzieci poniżej 8 r.ż. -5:1. Resuscytacja metodą pierwszą (stosunek 15:2) jest łatwiejsza do przeprowadzenia przez jednego ratownika.

5.    Zastosowanie defibrylatorów automatycznych jest. zalecane jedynie u dzieci powyżej 8 r.ż. (> 25 kg m.c.). Poniżej tych granic wieku i masy ciała defibrylatory automatyczne mogą być użyte jedynie do rozpoznawania szczególnie tachyarytmii.

6.    Dzieci z wadami serca - konieczne jest natychmiastowe wezwanie pomocy. Przyczynami stanu zagrożenia życia są najczęściej zaburzenia rytmu, konieczna jest więc wczesna defibrylacja. Wezwanie pomocy pozwala na szybkie uzyskanie defibrylatora.

7.    Ciała obce u niemowlęcia i dziecka nieprzytomnego - postępowanie pozostaje nie zmienione.

Polecane postępowanie resuscytacyjne u dzieci składa się z następujących sekwencji (ryc. 3.1):

1.    Zapewnić bezpieczeństwo ratownikom i osobie ratowanej.

2.    Sprawdzić obecność reakcji. Delikatnie stymulować (poruszyć pacjenta, głośno zapytać: Jak się czujesz?). Nie poruszać dziecka z podejrzeniem uszkodzenia kręgosłupa szyjnego!    »\

3.    A. Jeżeli dziecko porusza się lub odpowiada na stymulację:

-    pozostawić je w pozycji niezmienionej;

-    ocenić jego stan i wezwać pomoc;

-    ponawiać ocenę stanu dziecka w regularnych odstępach czasu.

13. Jeżeli dziecko nie reaguje na stymulację:

-    wezwać natychmiast pomoc;

-    udrożnić górne drogi oddechowe przez opróżnienie jamy ustnej; odgięcie głowy i uniesienie żuchwy (bez zmiany pozycji dziecka położyć dłoń na jego czole i odgiąć głowę ku tyłowi; palce drugiej ręki umieścić na bródce i unieść żuchwę ku górze; w razie trudności z udrożnieniem położyć dziecko na plecach i powtórzyć powyższe czynności).

Uwaga: Przy podejrzeniu uszkodzenia kręgosłupa szyjnego wykonać tylko manewr uniesienia żuchwy. W razie jego nieskuteczności należy dwoma palcami obydwu rąk umieszczonymi na żuchwie w okolicy kąta unieść żuchwę ku przodowi.

4.    Utrzymując drożność dróg oddechowych oglądaniem, osluchiwaniem, starać się ustalić, czy dziecko samoistnie oddycha. Przyłożyć twarz do twarzy dziecka, jednocześnie patrząc na klatkę piersiową, aby stwierdzić, czy:

-    klatka piersiowa się porusza;

-    słychać szmery oddechowe pochodzące z nosa lub ust;

-    wyczuć powietrze wydechowe pacjenta na powierzchni własnego policzka. Powyższe czynności należy wykonywać nie dłużej niż 10 s.

5. A. Jeżeli dziecko oddycha:

-    ułożyć je na boku w pozycji bezpiecznej ustalonej;

-    sprawdzać oddech.

B. Jeżeli dziecko nie oddycha:

-    doprowadzić do drożności dróg oddechowych;

-    wykonać 5 sztucznych oddechów, z których co najmniej dwa muszą być skuteczne (kryterium skuteczności - klatka piersiowa unosi się w czasie wdechu i opada w czasie wydechu); w tym czasie zwracać uwagę na wystąpienie połykania lub kaszlu.

Techniki sztucznego oddechu

U dziecka:

-    odchylić głowę i unieść żuchwę;

-    kciukiem i palcem wskazującym ręki spoczywającej na czole ticisnąć miękkie tkanki nosa;

-    unosząc żuchwę ku górze, nieco uchylić usta dziecka;

-    wykonać wdech, układając szczelnie swoje wargi dookoła ust dziecka;

-    wdmuchiwać powietrze wydechowe do ust dziecka w sposób ciągły przez 1-1,5 s, tak aby klatka piersiowa się uniosła;

-    nadal odchylając głowę i unosząc żuchwę, odsunąć usta od ust dziecka, tak aby klatka piersiowa opadła i wyczuwalny był przepływ powietrza wydechowego;

-    powtórzyć laki oddech do 5 razy do uzyskania przynajmniej dwóch skutecznych oddechów, tak aby klatka piersiowa poruszała się podobnie jak w czasie normalnego wdechu i wydechu.

U niemowlęcia:

-    ułożyć głowę w położeniu neutralnym, unieść żuchwę;

-    wykonać wdech i nakryć swoimi ustami usta i nos dziecka (u większego dziecka można objąć ustami jedynie nos lub tylko usta);

-    wdmuchiwać powietrze wydechowe przez 1-1,5 s, tak aby klatka piersiowa się uniosła;

-    nadal odchylając głowę i unosząc żuchwę, odsunąć usta od ust dziecka, tak aby klatka piersiowa opadła i wyczuwalny był przepływ powietrza wydechowego;

-    powtórzyć laki.oddech do 5 razy do uzyskania przynajmniej dwóch skutecznych oddechów, tak aby klatka piersiowa poruszała się podobnie jak w czasie normalnego wdechu i wydechu.

Trudności z. uzyskaniem prawidłowego oddechu wskazują, że prawdopodobnie istnieje niedrożność dróg oddechowych. Wówczas należy:

-    po otwarciu ust usunąć ciała obce pod' kontrolą wzroku (nie wprowadzać palca zbyt głęboko);

-    upewnić się, że głowa jest wystarczająco odchylona, żuchwa uniesiona, a szyja nie jest nadmiernie wygięta;

-    wykonać 5 oddechów tak, aby 2 z nich były efektywne;

-- jeżeli działania powyższe nie są skuteczne, zastosować postępowanie takie, jak w razie obecności ciała obcego.

6.    Ustalenie obecności krążenia (powinno zająć nie więcej niż 10 s):

-    obserwować oznaki krążenia (poruszanie się, kaszel, oddychanie samoistne, odróżniając oddechy niedotlenieniowe - wolne głębokie, nieregularne);

-    sprawdzić tętno na tętnicach (personel medyczny); u dziecka: tętnienie t. szyjnej, u niemowlęcia: tętnienie t. ramieniowej na wewnętrznej powierzchni ramienia.

7.    A. Jeżeli w ciągu 10 s stwierdza się oznaki krążenia:

-    kontynuować skuteczny oddech aż do czasu powrotu samoistnego oddychania;

-    jeżeli dziecko samodzielnie oddycha, lecz nadal jest nieprzytomne, ułożyć na boku w pozycji bezpiecznej;

-    okresowo sprawdzać stan.

B. Jeżeli nie ma oznak krążenia, tętno jest poniżej 60/min:

-    rozpocząć masaż serca;

-    masaż wykonywać łącznic ze sztucznym oddechem.

Techniki masażu serca

U dziecka:

-    nadgarstek ręki umieścić w dolnej połowie mostka, tak aby nie uciskać wyrostka mieczykowatego;

-    unieść palce ku górze, aby nie uciskały klatki piersiowej;

-    barki ustawić pionowo ponad klatką piersiową ratowanego; ręce muszą być wyprostowane w łokciach; uciskać mostek tak, aby zagłębi! się do '/i głębokości klatki piersiowej;

-    uwolnić ucisk; czynność uciskania i zwalniania wykonywać z częstością 100 razy na minutę;

-    po pięciu uciskach odchylić głowę i wykonać jeden sztuczny wdech;

-    po wykonaniu wdechu natychmiast ułożyć ręce i wykonać pięć uciśnięć mostka;

-    kontynuować ucisk serca i oddeclty w stosunku 5:1; efektywna część masażu będzie mniejsza od 100/min z powodów przerwy na wykonanie oddechu.

U dziecka w wieku ponad 8 lat masaż serca wykonywać metodą jak u człowieka dorosłego, z użyciem dwóch dłoni (na grzbiecie nadgarstka jednej ręki ułożyć nadgarstek drugiej ręki i opleść palce obu rąk). Po wykonaniu 15 uciśnięć serca wykonać dwa efektywne wdechy. Masaż serca i oddechy wykonywać w stosunku 15:2.

U niemowlęcia:

jeden ratownik:

-    wykonywać masaż metodą uciskania dwoma palcami: opuszki dwóch palców jednej ręki umieścić w linii środkowej mostka o jeden palec poniżej linii łączącej brodawki sutkowe; uciskać, aby zagłębiły się co najmniej na '/:t głębokości klatki piersiowej; kontynuować masaż z częstością 100/min; drugą ręką łagodnie odchylać głowę ku tyłowi w celu utrzymania drożności dróg oddechowych; po 5 uciskach mostka wykonać 1 oddech; stosunek masażu do oddechów 5:1;

więcej niż jeden ratownik:

-    stosować metodę dwóch kciuków; kciuki obydwu rąk (końce zwrócone doglowowo) umieścić na dolnej połowie mostka; pozostałymi palcami obydwu rąk obejmować klatkę piersiową; uciskać kciukami mostek, aby zagłębił się na głębokość V3 klatki piersiowej; po 5 uciskach wykonać 1 oddech. Masaż i oddechy kontynuować w stosunku 5:1.

Resuscytację kontynuować do czasu, gdy:

-    dziecko zacznie wykazywać oznaki życia (oddech własny, wyczuwalne tętno, porusza się);

przybędzie pomoc medyczna;

-    wyczerpały się siły osób ratujących.

Wezwanie pomocy:

gdy są dwie osoby ratujące, jedna z nich wykonuje resuscytację, druga organizuje pomoc;

gdy jest jedynie jedna osoba ratująca, powinna ona natychmiast rozpocząć resuscytację i prowadzić ją co najmniej przez I min; zanim uda się po pomoc, może wziąć niemowlę lub małe dziecko ze sobą;

-    do dziecka, o którym wiadomo, że ma wadę serca (duża możliwość migotania komór), należy natychmiast wezwać pomoc (konieczność wykonania szybkiej defibrylacji).

Pozycja bezpieczna stosowana u dziecka nieprzytomnego oddychającego. Musi ona zapewnić: położenie boczne, stabilność położenia, brak ucisku klatki piersiowej, możliwość łatwego położenia na plecach,

zapobieganie zapadania się języka i swobodny odpływ płynnej treści z jamy ustnej, dobrą obserwację i dostęp do dróg odcieniowych.

Trudności w uzyskaniu drożności dróg oddechowych:

należy wykonać czynności udrożniające (usunąć z jamy ustnej widoczne przeszkody, odgiąć głowę, wysunąć żuchwę ku górze); pięciokrotnie wykonać sztuczny oddech (co najmniej 2 oddechy skuteczne);

rozpocząć czynności mające na celu usunięcie ciała obcego z dróg oddechowych (tylko wtedy, gdy oddech jest niewydolny):

w ułożeniu na brzuchu, z głową ułożoną niżej niż klatka piersiowa, uderzyć dłonią w okolicę między łopatkami; uderzenie powtórzyć pięciokrotnie; przy braku poprawy zastosować uciskanie klatki piersiowej; w położeniu na plecach z głową położoną niżej pięciokrotnie energicznie ucisnąć mostek z częstością 20 uciśnięć/min;

-    sprawdzić zawartość jamy ustnej zarówno po 5 uderzeniach w plecy, jak i 5 uci-śnięciach klatki piersiowej;

wykonać manewry udrożnienia dróg oddechowych; jeżeli dziecko oddycha, ułożyć je w pozycji bocznej bezpiecznej;

-    jeżeli dziecko nic oddycha, ałc ma zachowaną drożność dróg oddechowych (tułało się wykonać dwa efektywne oddechy), trzeba kontynuować sztuczne oddychanie; jeżeli nadał nie ma drożności, należy wykonać pięciokrotnie, pięć energicznych uciśnięć nadbrzusza w kierunku przepony;

manewr uciskania nadbrzusza wykonywać u nieprzytomnego leżącego na wziiak nadgarstkiem ręki ratownika umieszczonej nad nadbrzuszem środkowym w linii ppśrodkowcj; u dziecka przytomnego siedzącego, klęcząc z tylu, uciskać nadbrzusze obydwiema rękami; ten manewr należy powtarzać naprzemiennie z uderzeniem w okolicę międzyłopatkową i uciskiem klatki piersiowej do czasu uzyskania całkowitej drożności.


 

Podobne prace

Do góry