Ocena brak

Religijny nurt poezji barokowej (Sęp Szarzyński, Daniel Naborowski)

Autor /Czeslaw123 Dodano /06.05.2011

Swiadomość istnienia w nietrwałym świecie podlegającym ruchowi czasu i poczucie jego nieskończonej wieczności, ukształtowało niespokojny rytm ówczesnej literatury i sztuki oraz ujawniło wewnętrzne rozdarcie jednostki. Człowiek musiał przyjąć jakąś określoną postawę z wszystkimi jej konsekwencjami.

Wybierał piękny i nietrwały świat i ciesząc się jego urokami wyrażał wdzięczność stwórcy, albo też odrzucając łudzące ponęty świata poszukiwał wartości stałych prowadzących do zbawienia. Pierwszą z tych postaw reprezentowali tzw. poeci "światowych rozkoszy" (Hieronim Morsztyn), drugą poeci "metafizyczni" usiłujący rozwiązać zagadkę bytu (Sęp Szarzyński, Daniel Naborowski). Daniel Naborowski "KRÓTKOSC ZYWOTA"-zawiera refleksje na temat przemijania i zmienności świata. Z każdym dniem stajemy się starsi i nie możemy wrócić nawet do tego co było przed kilkoma chwilami. Autor zwraca szczególną uwagę na problem śmierci i nieuchronności ludzkiego losu.

W apostrofach do odbiorcy pragnie mu zwrócić uwagę, że problem ten dotyczy również i jego "A żeś był, nieboszczyka imienia nabędziesz". Poecie nieobcy jest również problem przemijania. Przez nagromadzenie w jednym wersie jednosylabowych wyrazów jak dzwięk, cień, dym, wiatr, błysk, głos, punkt pragnie oddać i uzmysłowić szybkość przemijania czasu. W swych rozważaniach porównuje ludzkie życie do coraz to krótszych chwil "...byt nasz ledwie może nazwan być czwartą częścią mgnienia". W końcowej fazie dochodzi do wniosku, że życie jest praktycznie tak krótkie, iż narodziny i śmierć stanowią jeden i ten sam moment. "MARNOSC"-wiersz o naturze człowieka świata i Boga. Człowiek na ziemi hołduje różnym wartościom, które są nietrwałe i przemijają.

Jego życie nabierze sensu, jeżeli uzbroi się w wiarę w Boga, w przekonanie, że Bóg zapewnia człowiekowi po pobożnym życiu wieczną nagrodę - zbawienie. Wtedy niczym będą dla niego wszelkie boleści, smutki, wszelki strach, a nawet śmierć. Pojęcie marności jest przykładem zafascynowania w epoce baroku przemijaniem, upływem czasu. Poezja Naborowskiego przypomina w pewnym stopniu poezję Sępa Szarzyńskiego, który wybrał jednak drogę poświęcenia w walce ze światem i grzesznym ciałem ale także proponował zdobywanie wartości trwałych.

Szarzyński w Sonecie IV "O WOJNIE NASZEJ KTORA WIEDZIEMY Z SZATANEM SWIATEM I CIALEM" mówi o dwoistości natury ludzkiej. Szatana porównuje do "..srogiego ciemności hetmana", który cały swój wysiłek skupia na nakłanianiu ludzi do grzechu, rozpusty. Według autora zasługi i godność ludzką zdobywa się nie przez godzenie się na to co już jest, lesz przez ciągłą walkę z przyrodzoną słabością. Cały dramatyzm życia ludzkiego zamyka dopiero śmierć.

Psalm CXXX (De profundis) jest psalmem błagalnym. podmiot liryczny z pozycji swego uwikłania w grzechu, małości zwraca się do Boga z wołaniem o pomoc i przebaczenie. Jest to równocześnie psalm pochwalny. Poeta nazywa stwórcę ojcem dobrotliwym i sędzią łaskawym. Wierząc w miłosierdzie boskie podmiot liryczny zmienia swój stosunek do życia. Nie jest już tak rozdarty jak w sonetach. Jest wypełniony ufnością i pogodzony z życiem.

Podobne prace

Do góry