Ocena brak

Religijność i pobożność w Kościele Ojców Apostolskich

Autor /LucjaG Dodano /17.04.2013

Modlitwa, której Pan Jezus nadał czołowe miejsce w życiu religijnym, wzbogaca się teraz o nowekształty i treść. Kieruje się ją do Boga Ojca z prośbami, zawartymi w Ojcze nasz, ale także z dziękczynieniemza nowe życie. Biskup Polikarp radośnie dziękował Ojcu Jezusa Chrystusa za łaskę męczeństwa.Listy Pseudoklementyńskie świadczą, że w modlitwie błagalnej proszono Boga o pokój i sprawiedliwośćna świecie, o pomoc dla uciśnionych i mądrość dla sprawujących władzę. Modlitwy liturgiczne wznoszonodo Boga Ojca za pośrednictwem Jego Syna, Jezusa Chrystusa, Najwyższego Kapłana. Wszystkie modlitwywspólne kończono słowem Amen (niech się tak stanie!).

Znano niewątpliwie prywatne modlitwy, kierowane do Jezusa Chrystusa. Jemu jako swemu Panu śpiewanohymny.

Sakramentalne obrzędy, stopniowo ubogacane w formy i treść, kształtowały silnie religijność i pobożnośćchrześcijan. Obrzęd chrztu, według Didache, posiadał już stałe elementy. Posługiwano się formułą: Wimię Ojca i Syna i Ducha Świętego (formuła trynitarna). Potocznie jednak mówiono, że chrzest odbywasię w imię Pana. Stosowano zwykle zanurzanie w wodzie, ale wystarczyło też trzykrotne polanie głowywodą. Pawłowe stwierdzenie, że chrzest jest obumarciem dla grzechu i zmartwychwstaniem do życia,wzbogacono nauczaniem o naznaczeniu chrześcijanina przez chrzest pieczęcią trójosobowego Boga, któregowładaniu się poddał. Przestrzegano, że pieczęć może ulec złamaniu, a dary chrztu utracie.

Do chrztu przygotowywano się w dwóch etapach. Dłuższy wprowadzał tego, który chciał się nawrócić, wprawdy wiary i umiejętność życia po chrześcijańsku, by potem strzec pieczęci chrztu, trwać w społecznościKościoła i zapewnić sobie zbawienie. Krótszy etap obejmował bezpośrednie, liturgiczne przygotowaniedo obrzędu chrztu. W jego udzielaniu uczestniczyła cała wspólnota, radosna, że przybył jej nowy wyznawca.

Post przed chrztem stanowił obowiązek udzielającego i przyjmującego sakrament, a nawet innych członkówwspólnoty. Podkreślał znaczenie chrześcijańskiej inicjacji, w której opowiadając się za Chrystusemprzeciw szatanowi, wyrzekano się złego ducha. Post miał więc charakter jak gdyby egzorcyzmu.

Eucharystię sprawowano zasadniczo w dniu Pańskim (niedziela), zwracając uwagę na jej ofiarny charakter.Ofiara ta w swojej czystości nie może być skalana grzechami, dlatego chrześcijanie wyznawaliwłasną grzeszność przed jej rozpoczęciem. Podkreślano nadto, że nie powinien brać w niej udziału, kto nie jest pojednany z bliźnimi. Śmierć wieczna, jak pisał Ignacy Antiocheński, grozi temu, kto się od eucharystiiwstrzymuje, nie wierząc, że jest Ciałem naszego Zbawiciela Jezusa Chrystusa. On także zaznaczył,że eucharystia sprawia jedność między chrześcijanami, ale wówczas gdy jest sprawowana przezbiskupa lub na jego polecenie.

Chrystocentryzm stanowi charakterystyczną cechę pobożności tego okresu. Ideałem było życie w łącznościz Chrystusem i według Jego wzoru, aż do męczeństwa, które uznawano za szczyt religijności. WedługPasterza Hermasa, niektórzy chrześcijanie odznaczyli się jako męczennicy i wyznawcy, lecz byli itacy, którzy nie dorastali do wymagań religii, zwłaszcza ulegali lękowi przed prześladowaniem. Wymienioneprzez to pismo wykroczenia moralne, jak odejście od religijnej gorliwości, oziębłość i ospałość,umiłowanie bogactwa i pycha, uczyniły aktualną sprawę odpuszczania grzechów.

Pokuta zaczęła być problemem. Na ogół uważano, że jest ideałem, by chrzest był jedyną formą uzyskaniaodpuszczenia grzechów. Pasterz Hermasa uznawał wszakże powtórną pokutę, nie określając jednakszczegółowo, jakie grzechy można nią objąć. Wzgląd eschatologiczny - kończy się czas budowy Kościoła- skłaniał go do odrzucenia opinii o możliwości kilkakrotnego dopuszczenia do pokuty. Polemika wokółpokuty spotęgowała się po 140 roku.

Podobne prace

Do góry