Ocena brak

Relacje z obiektem, przywiązanie a depresja

Autor /Chip Dodano /04.07.2011

Szczegółowiej ta koncepcja jest omówiona w rozdziale 6. Według koncepcji stylu przywiązania oraz wewnętrznych modeli operacyjnych więzi z okresu wczesnodziecięcego kształtuja charakter emocji oraz kontaktów międzyludzkich międzyludzkich w wieku dojrzałym, włączając w to związki miłosne. Obecnie twierdzi się, że ważną przyczyną depresji jest wykształcenie się we wczesnym dzieciństwie wadliwych reprezentacji mentalnych (czy wewnętrznych modeli operacyjnych) więzi z najbliższym opiekunem.

Teoria stylu przywiązania pozwala zrozumieć myśli i zachowania ludzi cierpiących na depresję. Postawiono tezę, że u dziecka spotykającego się z chłodem odrzucenia kształtuje się operacyjny model Ja jako osoby niekochanej i bezwartościowej, a także modele innych jako osób niewiarygodnych chłodnych i dalekich. Na skutek działania tych modeli człowiek oczekuje odrzucenia i porażki.

W badaniach wyłoniono trzy grupy kobiet:

  • Mające duże poczucie bezpieczeństwa – łatwo nawiązują kontakty z innymi

  • Pełnych lęku – chcących nawiązać bliskie więzi, ale bojących się zależności i niepotrafiących nikomu zaufać

  • Niepewnych – „źle się czuje nie mając nikogo, ale czasami obawiam się, że jestem dla innych mniej ważna niż oni dla mnie”

Stwierdzono silny związek między charakterem raportów na temat wczesnego dzieciństwa a stylem przywiązania w wieku dojrzałym. Kobiety piszące o nienajlepszych kontaktów z obojgiem rodziców charakteryzowały się mniejszym poczuciem bezpieczeństwa w związkach dojrzałych w porównaniu z kobietami dobrze wspominającymi swoje kontakty z wczesnego dzieciństwa. Stwierdzono silną korelację między depresją a dwoma pozbawionymi poczucia bezpieczeństwa stylami tworzenia związków. Stwierdzono również, że kobiety niepewne lub pełne lęku gorzej funkcjonowały w związku małżeńskim i były otwarte na wzajemne wspieranie się z mężem niż kobiety o dużym poczuciu bezpieczeństwa.

Podobne prace

Do góry