Ocena brak

Rehabilitacja społeczna i zawodowa

Autor /kulka Dodano /20.12.2013

Oprócz zabiegów leczniczych człowiek niepełnosprawny potrzebuje pomocy w usunięciu obiektywnych przeszkód w jego fizycznym i społecznym otoczeniu, utrudniających mu adaptację do niepełnosprawności i pełną rehabilitację. Pomoc tego rodzaju jest udzielana w procesie poradnictwa rehabilitacyjnego i polega na rozwiązywaniu wszystkich problemów wynikających z niepełnosprawności oraz braku informacji i umiejętności osoby niepełnosprawnej. Poradnictwo rehabilitacyjne obejmuje informowanie i pomoc w realizacji niezbędnych świadczeń  medycznych, rehabilitacji leczniczej, zaopatrzenia w sprzęt ortopedyczny i techniczny ułatwiający czynności życia codziennego oraz przystosowanie mieszkania do indywidualnych możliwości ruchowych. Ważną częścią doradztwa rehabilitacyjnego jest też informowanie o usługach socjalno-opiekuńczych udzielanych przez różne placówki i organizacje, o możliwościach szkolenia zawodowego i zatrudnienia oraz ustawowych uprawnieniach i przywilejach. Poniższy tekst zawiera przydatne w poradnictwie rehabilitacyjnym ogólne założenia pomocy niepełnosprawnym i skrót rozwiązań prawnych oraz instytucjonalnych z tego zakresu.

Polityka państwa wobec niepełnosprawnych korzysta z dorobku Dekady Osób Niepełnosprawnych (1983-1992), ogłoszonej przez Narody Zjednoczone i przyjętej w 1993 r. Rezolucji o Standardowych Zasadach Wyrównywania Szans Osób z Niespraw-nościami. Najistotniejsze uchwały parlamentarne zostały opublikowane w formie ustawy o zatrudnianiu i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych już w 1991 r., zmodyfikowanej w roku 1997. W zakresie nauczania ważne zmiany wprowadzało w roku 1993 zarządzenie ministerialne o zasadach organizowania opieki nad uczniami niepełnosprawnymi oraz ich kształcenia w ogólnodostępnych i integracyjnych placówkach oświatowych.

Główne cele przyjętych ustaw wynikały z założenia, że niepełnosprawni nie mogą być postrzegani jako obywatele nieproduktywni, nie mogą być izolowani i muszą sami włączać się w organizowanie społeczeństwa, proponując rozwiązania lepiej uwzględniające ich potrzeby. Natomiast działania państwa powinny być kompleksowe, interdyscyplinarne i koncentrować się na możliwościach, a nie na ograniczeniach osób niepełnosprawnych. Przyjęte uregulowania prawne zmierzają do stwarzania warunków równoprawnego uczestnictwa niepełnosprawnych w głównych nurtach życia społecznego, decentralizacji środków finansowych, sprzyjania rozwojowi inicjatyw lokalnych i organizacji pozarządowych oraz umożliwienia badań, wdrożeń i upowszechniania informacji służących niepełnosprawnym. Środkami ułatwiającymi realizację tych celów ma być system przywilejów ekonomicznych i ułatwień organizacyjnych sprzyjających zatrudnianiu niepełnosprawnych w ogólnodostępnych zakładach produkcyjnych i kształceniu w szkołach publicznych. Przewidziano również kary finansowe dla pracodawców, którzy nie zatrudniają wystarczającej liczby osób niepełnosprawnych. Sumy te wpływają na konto utworzonego ustawą z 1991 r. Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych i są wykorzystywane przede wszystkim na utrzymanie oraz stwarzanie nowych miejsc pracy dla niepełnosprawnych, a ponadto na finansowanie działań służących zwiększaniu niezależności i poprawie jakości życia osób z ograniczoną sprawnością psychofizyczną.

 

Podobne prace

Do góry