Ocena brak

Rehabilitacja i pomoc niepełnosprawnym w domu rodzinnym

Autor /Beniamin Dodano /02.09.2011

Punktem wyjścia procesu rehabilitacji w rodzinie jest zaakceptowanie przez nią jednostki niepełnosprawnej, takiej, jaką ona jest, to znaczy z wszel­kimi ograniczeniami, ale i z wiarą w możliwość jej rehabilitacji. Ponieważ na ogół nie jest łatwo pogodzić się z niepełnosprawnością członka rodziny, ist­nieje potrzeba udzielenia jej pomocy w akceptowaniu tego faktu. Najlepszą i skuteczną pomocą jest pozytywne ustosunkowanie się środowiska pełno­sprawnych do osób niepełnosprawnych. Polega ona na akceptowaniu nie­pełnosprawnych w środowisku społecznym, przyznawaniu im takich sa­mych praw, jakie posiadają pełnosprawni, oraz dużej tolerancji na wszelkie przejawy odchyleń od normy.

Środowisko rodzinne, włączając się w realizację zadań procesu rehabilitacji osoby niepełnosprawnej, powinno wyraźnie uświadomić sobie, że dla przepro­wadzenia pełnej, zintegrowanej rehabilitacji konieczne jest równoległe zaspoka­janie potrzeb biologicznych, psychicznych i społecznych tej osoby.

Niezależnie od wieku osoby niepełnosprawnej, wobec której stosuje się działania rehabilitacyjne, należałoby między innymi zapewnić jej:

  • właściwy klimat psychiczny, w którym ma odbywać się wzrost i roz­wój danego organizmu,

  • dobry układ kontaktów z innymi ludźmi z bliższego i dalszego otocze­nia,

  • dostępny zakres właściwie dozowanej i ukierunkowanej aktywności,

  • możliwość uprzytomnienia sobie faktu własnego progresu (Han Ilgiewicz, 1961, s. 15).

Można zgodzić się z upowszechniającym się poglądem, że podstawowe po­trzeby osób niepełnosprawnych nie różnią się zasadniczo od potrzeb innych (pełnosprawnych) ludzi. Oznacza to, że muszą one być otoczone: uczuciem, opieką, nadzorem, jakie daje się każdemu pełnosprawnemu. Oprócz tego osoba niepełnosprawna potrzebuje wielorakiej pomocy w rozwiązywaniu swoich problemów wypływających z jej kalectwa (por. Spock, Lerrigo, 1969).

Rozważając problemy związane z rehabilitacją i pomocą osobom niepeł­nosprawnym w środowisku rodzinnym, należy pomóc rodzinie w odpowie­dzi na pytanie, jak żyć z taką osobą oraz jakie działania najlepiej służą:

  • zrozumieniu osoby niepełnosprawnej, jej problemów i potrzeb,

  • wprowadzeniu jej w życie społeczne (szczególnie, gdy są to dziecii młodzież niepełnosprawna).

Osobie niepełnosprawnej rodzina może i powinna pomóc zaakceptować siebie i swoją niepełnosprawność. Dla prawidłowego rozwoju osoby niepeł­nosprawnej bardzo ważną sprawą jest, by wszyscy w rodzinie zrozumieli, że i ona chce być traktowana jak inni ludzie (pełnosprawni), według swoich uprawnionych zasług i przywilejów. Dlatego niezależnie od rodzaju i sto­pnia niepełnosprawności należy każdą taką osobę włączyć w nurt życia ro­dzinnego, przydzielić odpowiednio do jej możliwości określone zadania, za wykonanie których byłaby odpowiedzialna. Tylko bowiem w atmosferze partnerskiej równości ze wszystkimi członkami rodziny osoba niepełno­sprawna może rozwijać się i być szczęśliwa. Radość z poczucia własnej wartości i użyteczności jest bardzo silnym bodźcem do pokonywania trudności wynikających z ograniczeń uwarunko­wanych rodzajem i stopniem niepełnosprawności. Jest też silnym motywem do podejmowania kolejnych działań, przyczyniających się do uzyskania peł­niejszej i wszechstronniejszej rehabilitacji, a tym samym aktywnego włącze­nia się w nurt życia środowiska pełnosprawnych.

Podobne prace

Do góry