Ocena brak

Reguła Taylora

Autor /Encyklopedia Zarządzania Dodano /12.04.2011

Charakterystyka

Reguła Taylora jest zalecenie dla banku centralnego,na jakim poziomie ustalić krótkoterminową stopę procentową,aby sprzyjać osiągnięciu przez gospodarkę stanu równowagi,w sytuacji gdy poziom inflacji odchyla się od celu inflacyjnego średniookresowego,a tempo wzrostu gospodarczego różne jest od wartości oczekiwanej. Punktem odniesienia dla wyznaczenia odpowiedniego poziomu stopy procentowej jest poziom bezrobocia stabilizujący poziom inflacji (NAIRU). Zaleca się podniesienie stopy procentowej przy poziomie bezrobocia niższym od NAIRU,a obniżenie przy poziomie bezrobocia wyższym od NAIRU.


Wzór Taylora

Zasada ta została zapisana po raz pierwszy w postaci wzoru matematycznego przez Johna B.Taylora w 1992 roku, od którego nazwiska zyskała swoją nazwę. Wyrażona jest wzorem (A. Sławiński 2008,s. 47-50) :



<math>i_b = i_r + p_i + g_1*(p_i- p_p) + g_2*(y_i- y_p)</math>




gdzie:

<math>i_b</math> - krótkoterminowa stopa procentowa banku centralnego


<math>i_r</math> - wysokość realnej stopy procentowej


<math>p_i</math> - rzeczywisty poziom inflacji


<math>p_p</math> - cel inflacyjny


<math>y_i</math> - tempo wzrostu gospodarczego


<math>y_p</math> - potencjalne tempo wzrostu gospodarczego


<math>g_1, g_2</math> - wyznaczane empirycznie wagi jakie dany bank centralny przykłada odpowiednio do stabilizacji inflacji i tempa wzrostu


Wagi charakteryzują politykę pieniężną danego banku centralnego, gdyż odzwierciedlają jego podejście do stabilizacji inflacji i stóp procentowych. Reguła ta skutecznie stabilizuje inflacje, jeżeli współczynnik reakcji banku centralnego na zmianę inflacji jest większy od 1. Jest to tzw. zasada Taylora (A. Wojtyna 2004, s.261).

Przykładowo bank centralny USA, Fed przyjmuje współczynnik reakcji na zmianę inflacji <math>g_1 1,5</math> i współczynnik reakcji na odchylenie tempa wzrostu <math>g_2 0,5</math> (J.B. Taylor 2010, s. 105-106).



Problemy ze stosowaniem Reguły Taylora


Banki centralne stosując regułę Taylora natrafiają na problemy, ponieważ nie znają dokładnej realnej stopy równowagi, a pomiary poziomów wzrostu gospodarczego i inflacji obarczone są błędami. Należy także pamiętać, że modele ekonometryczne stanowią tylko uproszczenie rzeczywistości. Dlatego też przyjmuje się, że reguła Taylora nie może być mechaniczną formą prowadzenia polityki pieniężnej, ale powinna stanowić punkt odniesienia dla podejmowania decyzji przez banki centralne. W praktyce wiele banków centralnych stosuje regułę Taylora do ustalania poziomu stóp procentowych, lecz żaden nie przyjął jej oficjalnie (A. Wojtyna 2004,s.255).



Bibligrafia


  • A. Sławiński, Ewolucja poglądów na politykę pieniężną [1] W. Przybylska- Kapuścińska, Studia z bankowości centralnej i polityki pieniężnej, Difin, Warszawa 2008, s.47-50

Podobne prace

Do góry