Ocena brak

REGGIA MARINA - włoska marynarka wojenna

Autor /kibic Dodano /28.02.2011

W chwili przystąpienia Włoch do wojny 10 czerwca 1940 r. flota wo­jenna tego państwa dysponowała 274 okrętami bojowymi, w tym: 4 pancernikami (oraz 2 w budowie), 22 krążownikami (8 ciężkich, 14 lekkich), 127 niszczycielami, 121 okrętami podwodnymi. Po­chopna decyzja Mussoliniego o roz­poczęciu wojny postawiła marynar­kę w trudnej sytuacji: ok. 1/ 3 stat­ków handlowych było poza akwenem Morza Śródziemnego i nie miały już one możliwości po­wrotu do portów, zaledwie 2 pancer­niki znajdowały się w gotowości bo­jowej. Głównym zadaniem floty miało być niszczenie żeglugi Sprzy­mierzonych, ale plan działań nie zo­stał dokładnie opracowany i nie uwzględniał rzeczywistych sił prze­ciwnika ani też niewielkich zapasów paliwa dla okrętów i materiałów dla przemysłu zbrojeniowego.

Dowódz­two floty starało się prowadzić dzia­łania ostrożnie, nie narażając okrę­tów; w efekcie nie wykorzystano początkowej przewagi, jaką dawała bliskość baz i wsparcie lotnictwa lą­dowego (marynarka włoska nie mia­ła lotniskowców, gdyż dowództwo uważało, że nie są one potrzebne wobec wystarczającego zasięgu sa­molotów startujących z lotnisk lądo­wych). Już w listopadzie 1940 r. flota włoska poniosła ciężkie straty w wyniku nalotu brytyjskich samo­lotów torpedowych na bazę w Ta­rencie; zniszczenie lub silne uszko­dzenie trzech pancerników i dwóch krążowników dało Brytyjczykom przewagę w następnych miesiącach działań na Morzu Śródziemnym.

W 1942 r. flota włoska koncentro­wała się na atakowaniu brytyjskich konwojów idących na *Maltę i od­nosiła znaczące sukcesy, jednakże okupione wysokimi stratami (np. 14 czerwca 1942 r. w czasie ataku na konwój straciła krążownik Tren-to, a pancernik Littorio został uszko­dzony). Jednocześnie konwoje wło­skie dostarczające zaopatrzenie dla wojsk niemiecko-włoskich w Afry­ce Północnej były dziesiątkowane przez okręty i samoloty startujące z Malty: w styczniu i lutym 1943 r. Włosi tracili na trasach Włochy-Tu-nezja 21% wysłanych jednostek,w marcu i kwietniu - 42%, a w ma­ju - 77%. W tym okresie marynarkadysponowała 165 jednostkami bojo­wymi, które ze względu na niskiemorale załóg, brak osłony powietrz­nej i niedostatek paliwa nie mogłyjuż odegrać większej roli w bitwachna Morzu Śródziemnym.

Akt zawie­szenia broni podpisany 3 wrześniaprzewidywał, że flota włoska zosta­nie skierowana do portów wskaza­nych przez dowództwo alianckie i tam będzie rozbrojona. W czasie trwania tej operacji Niemcy podjęli atak na flotę włoską i 9 września za­topili pancernik *Romu. Główne si­ły włoskie dotarły na Maltę; 21 września pod kontrolą aliancką znalazło się 5 pancerników, 8 krą­żowników, 11 niszczycieli, 22 torpe­dowce, 34 okręty podwodne oraz kilkadziesiąt mniejszych jednostek. Okręty, które pozostały w bazach, zostały zatopione przez własne zało­gi lub przejęte przez Niemców (m.in. 2 uszkodzone ciężkie krą­żowniki, 1 lekki krążownik, 8 ni­szczycieli, 22 torpedowce, 10 okrę­tów podwodnych, 9 korwet).

Do chwili kapitulacji marynarka włoska straciła 418 jednostek, w tym m.in. 1 pancernik, 13 krążowników, 45 niszczycieli, 41 torpedowców, 91 okrę­tów podwodnych; zginęło 1184 ofi­cerów i 23 476 marynarzy. Od września 1943 r. Reggia Marina ak­tywnie współdziałała z marynarką wojenną Sprzymierzonych na Morzu Śródziemnym i Atlantyku.

Podobne prace

Do góry