Ocena brak

Reformy Leona IX

Autor /Oktawia Dodano /19.04.2013

Papież okazał ducha reformy już od momentu desygnacji przez cesarza na Stolicę Apostolską. Oznajmiłwówczas, że przyjmie papieską godność, jeżeli Rzymianie jednomyślnie go wybiorą. Nowością było to,że podkreślił wobec Henryka III niewystarczalność desygnacji i konieczność wyboru.

Do Rzymu przybył (12.02.1049) w stroju pielgrzyma i odbywał jako papież częste podróże apostolskie. Od 1050 roku udawałsię corocznie do południowej Italii, odbył trzy podróże za Alpy, dotarł w 1052 roku do wojennegoobozu cesarskiego pod Pressburgiem, by pośredniczyć w zawarciu pokoju. Jego podróże stały się egzemplifikacjązasady, że papież jest głową wszystkich Kościołów. Na synodzie w Reims (1049) zastrzeżonomu tytuł: unversalis ecclesiae primas apostolicus.

Z wyższym klerem rzymskim omawiał i załatwiał sprawy Kościoła Powszechnego, przez co przyczyniłsię do rozwoju kolegium kardynalskiego. Do Rzymu, zdemoralizowanego walkami o władzę, od czegonie był wolny miejscowy kler, sprowadzał ludzi wybitnych, przywódców reformy i powierzał im najważniejszefunkcje. Fryderyk z książąt lotaryńskich, archidiakon z Lűttich, został kardynałem kanclerzemKościoła rzymskiego. Humbert, mnich z klasztoru w Moyenmoutier (diecezja lyońska). stał się kardynałemz Silva Candida i doradcą papieskim.

Hildebrand, mnich z Cluny, otrzymał święcenia subdiakonatu iprzejął zarząd majątku opactwa św. Pawła za murami w Rzymie. Papież zachował dawne kontakty z wybitnymireformatorami, Halinarem arcybiskupem Lyonu, Hugonem Wielkim opatem z Cluny, Piotrem Damiani przeorem z Fonte Avellana.

Podobne prace

Do góry